Opdat wij weten, wat God ons in genade schenkt!

en aan jullie getuigen om God 
waardig te wandelen, die jullie 
roept naar binnen in Zijn 
koninkrijk en heerlijkheid. 
  1 Thessalonicenzen 2:12

Het getuigenis van Paulus en 
de medewerkers was bedoeld 
om een waardige wandel op 
te roepen. Zij waren zelf een 
voorbeeld daarin. In deze, 
spreekt het ook ons aan. De 
bedoeling van het evangelie
is dat de gelovigen tot eer 
van God, de Vader, en Zijn 
Zoon Christus Jezus, leven.
De genade is, dat zij net een
keer meer ‘opstaan’ dan dat 
zij ‘vallen’. Ondanks gebrek
en tegenvallers richt God ons
op Zichzelf. Hij ziet ons zoals 
wij zullen zijn in de toekomst.
Is dat niet wonderlijk? 

en zoals Hij  in een ander
woord zegt: Jij bent priester
voor de eon naar de ordening
van Melchizedek
          Hebreeën 5:6

Hier citeert de schrijver uit de
Psalmen. Psalm 110:4b zegt dit
en blijkt het over de Zoon, de 
Messias Jezus te gaan. 
Hij kon niet gewoon priester 
zijn, zoals gebruikelijk in Israël.
Dat was via de stam Levi en het
nageslacht van Aäron bepaald.
De Heer Jezus kwam uit Juda, 
de lijn via David, Mattheüs 1 is
daarover duidelijk.
Deze Melchizedek was het, die
Abram ontmoette na zijn zege 
op de koningen onder leiding 
van Kedor-Laomer. En bracht 
brood en wijn; en refereert in 
wezen aan de opstanding uit 
de dood. Beide spreken immers
van leven; en de Heer is het 
Brood van het Leven en Hij is 
de ware Wijnstok. 

Zo heeft ook Christus Zichzelf 
niet verheerlijkt hogepriester 
te worden, maar Hij Die tegen 
Hem gesproken heeft: 
Mijn Zoon ben Jij, Ik heb Jou 
heden voortgebracht.
    Hebreeën 5:5

De Zoon is ooit door de Vader
voortgebracht, uit God Zelf.
Vanaf dat ‘moment’ was er 
sprake van Vader en Zoon. Er 
kan dus per definitie niet iets
als ‘het eeuwige zoonschap 
van Christus’ bestaan. Vanaf
1:1 is Hebreeën bezig met de
geweldige positie die Christus
als de Zoon van God bekleedt.
En nu, in hoofdstuk 5, wordt 
dit met ‘hogepriester zijn’ en
wat daarbij hoort, verbonden. 
De uitspraak getuigt van liefde
van de Vader: Mijn Zoon ben 
jij. Te horen bij Zijn doop en 
de verheerlijking op de berg.
Nu wij als de leden van Zijn
lichaam bij Hem horen, zijn 
ook wij zonen (en dochters) 
van die Vader, Die ons nooit
loslaat, altijd liefheeft. 

Zo heeft ook Christus Zichzelf 
niet verheerlijkt hogepriester 
te worden, maar Hij Die tegen 
Hem gesproken heeft:
   Hebreeën 5:5

Net als de hogepriesters in 
Israël stelde de Heer Jezus niet 
Zichzelf als Hogepriester aan. 
Ook Hij is daartoe geroepen. 
Bijzonder, Hij is in alles uniek. 
De orde liep van Aäron af en 
ten tijde van de Heer was 
Kajafas dat. De hogepriester
zei dat het beter was dat één 
zou sterven ten behoeve van 
het volk. Men wilde Hem ter
dood (laten) brengen omdat 
Zijn ‘aanhang’ bij het volk in 
de ogen van het Sanhedrin te 
groot werd. Zijn woorden zijn
geest en leven; en in de tekst
gaat het erom dat tot Hem is
gesproken, wat een zeer groot
allesbeslissend gevolg had.

En niemand neemt voor zich-
zelf die eer, maar wordt 
geroepen door God, zoals 
immers ook Aäron
              Hebreeën 5:4

Het hogepriester zijn in Israël
was geen keuze; God riep.
Hij koos Aäron uit Levi, om de 
eerste hogepriester in Israël 
te zijn en zo Gods woorden 
uit te dragen in onderricht en 
in de vele gebruiken/offers die 
God ingesteld had. 
Een belangrijke, leidinggevende
functie. Priesters moesten zich
onderschikken aan hem. En op
zijn beurt onderschikte hij aan
Elohim, aan Jahweh (Ik ben). 
En zo zou ook dat principe van 
onderschikken doorwerken in 
het volk. Ook de profeten en 
later ook de koningen zouden 
hun functie vervullen, gericht 
op het onderschikken van heel
Israël.