Opdat wij weten, wat God ons in genade schenkt!

Die geen noodzaak heeft
om dagelijks, evenals de
hogepriesters, eerst voor de
eigen zonden offers op te
brengen, vervolgens die van
het volk, want dit heeft Hij
eens voor altijd gedaan,
Zichzelf offerend
          Hebreeën 7:27

Als toekomstige hogepriester
gaf de Heer Jezus Christus
Zich als Offer – voor allen.
Dat was dan ook éénmaal,
terwijl de priesters in de oude
situatie steeds weer, dagelijks,
offers moesten brengen. Dat
hield al voor het geestelijk oog
in, dat die dienst zeker geen
volkomenheid kon brengen.
God had in deze offers en in
het bloed behagen voor zover
het naar Christus’ kostbare
bloed zou verwijzen – en dat
deed het.
Vandaar dat de aanklacht in
Maleachi (1:6-8 e.a) tegen de
priesters was, dat zij dieren
offerden die een gebrek
hadden. Jahweh liet merken
daar uiterst ontstemd over
te zijn. Zij waren onrein, die
priesters!
Dat het dieren moesten zijn
die geen gebrek hadden, is
achteraf duidelijk.
Zij moesten naar Hem, Die
zonder zonde was, verwijzen.
Alleen zo kon Hij volkomen
de zonde op Zich nemen en
werd God gerechtvaardigd.

Die geen noodzaak heeft 
om dagelijks, evenals de 
hogepriesters, eerst voor de 
eigen zonden offers op te 
brengen, vervolgens die van 
het volk, want dit heeft Hij 
eens voor altijd gedaan,
Zichzelf offerend
          Hebreeën 7:27

De priesters en hogepriesters
moesten dagelijks offeren; er
was sprake van eigen zonden
en die van de volksgenoten.
We zien hier opnieuw grote
tegenstelling tussen wat tijde-
lijk was: het oude verbond, de
schaduwen van de Thora – en 
de definitieve redding die de
Heer Jezus Christus bracht. 
Het was voor Hem op aarde 
als Mens niet nodig om offers 
te brengen. Er was bij Hem 
geen sprake van zonde. 
In Zijn mond was geen bedrog;
ook een schrille tegenstelling 
tot degenen die Hij ontmoette.
Hij was Zelf het grote Offer, dat
geslacht werd op Golgotha. 
Dat was het ultieme resultaat
van Zijn wandel, op zichzelf 
was dat in zeker zin al een 
levend offer. En Zijn Offer, de 
dood van het kruis, was eens
voor altijd. Hebreeën zal later
ook spreken over het kruis, en
ook dat maakt de plaats van 
deze brief uniek ten opzichte 
van de brieven van Petrus en 
Johannes en Jakobus. Daarin 
wordt het kruis of kruisigen 
niet genoemd. 

Voor het overige dan,
broeders, vragen wij jullie
en spreken jullie aan in de
Heer Jezus, opdat, zoals
jullie van ons aangenomen
hebben hoe jullie moeten
wandelen en God behagen
– zoals jullie ook wandelen –
opdat jullie daarin veeleer
overvloeien.
  1 Thessalonicenzen 4:1

Paulus spreekt ernstig, wat
blijkt uit ‘broeders’. Maar
ook uit ‘vragen’ en ‘spreken
jullie aan’. Het aanspreken
kan ernstig zijn, maar ook
vol bemoediging, troost. In
het tekstverband blijkt het
hier over de wandel te gaan.
De toekomstverwachting is
het centrale in deze brief.
Als wij de Heer verwachten
putten wij nieuwe kracht, en
zal de wandel meer op Hem
gericht zijn.
Een dergelijk patroon zien
wij ook bij Johannes, Petrus
in hun brieven als het om de
verwachting van Israël gaat.
Johannes schrijft: ‘ieder die
deze verwachting in Hem
heeft, reinigt zich, zoals Hij
rein is’, 1Joh.3:3.
Het is logisch; als je Hem
verwacht, is alles relatief en
nog veel minder belangrijk.



 

om jullie harten onberispelijk in
heiligheid stevig te maken, vóór
onze God en Vader, in de
aanwezigheid van onze Heer
Jezus met al Zijn heiligen
    1 Thessalonicenzen 3:13

We zagen, dat de Heer Jezus te
Zijner tijd, ná het erepodium,
al Zijn heiligen vóór onze God
en Vader zal presenteren. Dan
zal de uitgeroepen gemeente
die Zijn lichaam is, zonder vlek
of rimpel zijn.
Deze uitspraak zouden wij niet
verwarren met Zacharia 14:5,
dat zegt, dat Jahweh komt met
al Zijn heiligen. Daar is Jahweh
van de legermachten bezig om
te strijden, de natiën te verslaan.
Dat het lichaam van Christus
daarbij meedoet, is onlogisch.
In de kern is verzoening wat wij
spreken. De Heer haalt ons als
Zijn ambassadeurs van vrede
weg voordat ‘de oorlog’ op de
aarde losbarst. Onze bediening
is te midden van de hemelsen;
en dat in de komende eonen.

Want een zodanige
Hogepriester betaamde ons
ook: goedgunstig, argeloos,
niet ontwijd, gescheiden van
de zondaren en hoger dan die
van de hemelen wordend
         Hebreeën 7:26

Als laatste aspect wordt op
de hemelsen gewezen. In de
meeste vertalingen wordt de
tweede naamval weggelaten.
Men vertaalt: hoger dan de
hemelen of boven de hemelen
of ver boven de hemelsferen.
Zoals in de dagtekst te zien,
gaat het om een relatie. Het
woordje ‘dan’ volgt logisch uit
het vergrotende ‘hoger’.
Het toegevoegde ‘die’ + ‘de’
komt uit de tweede naamval
van-hemelsen. In Hebreeën 1
werden ‘hemelsen’ gemeld,
de hemelse boodschappers,
waarbij de Zoon van God de
hoogste is. De relaties met de
zondaren, zonen van Israël, de
velen die Hij ontmoette, zijn
naar voren gekomen. Nu gaat
het in dit vers weer om Zijn
hogere plaats ten opzichte
van de hemelsen. Definitief
is Hij na Zijn grote werk via
het kruis uitermate verhoogd.
Hebreeën: Hij is hogepriester,
blijvend, in Melchizedeks orde.
Op Hem als de Verheerlijkte
zouden de gelovigen gericht
zijn; boven alle hemelsen uit.