Opdat wij weten, wat God ons in genade schenkt!

want zelf weten jullie nauw-
keurig, dat de dag van de 
Heer zo komt: als een dief in 
de nacht
 1 Thessalonicenzen 5:2

‘De dag des Heren’ is een 
bekend thema in profetie. 
Tenach meldt dat regelmatig.
Profeten als Joël, Zefanja en
meer spreken expliciet over
wat daarin gebeurt. De Heer 
Jezus Christus zal richten:

Laten de rivieren in de 
handen klappen, de bergen 
bergen samen vrolijk 
zingen voor het Jahweh’s
aangezicht; want Hij komt 
om de aarde te richten. 
Hij zal de bewoonde aarde 
richten in gerechtigheid
en de volken op gelijke wijze 
       Psalm 98:8-10

Daarmee begint de dag van
Jahweh. Het is de dag van 
Zijn verontwaardiging. Hij 
zal kort en bondig richten.
En Hij als Hij komt, is dat 
voor de mensheid ‘als een 
dief in de nacht’, zó enorm
onverwacht, schokkend. 

Maar betreffende de tijden 
en de era’s, broeders, 
hebben jullie niet de 
behoefte, dat aan jullie 
geschreven wordt
 1 Thessalonicenzen 5:1

De Heer Jezus had ook over 
de toekomst gesproken. Het 
einde van deze eon, naar de 
vragen van de discipelen.
Dat is een redevoering die 
totaal voor Israël bestemd
is. Vaak wordt Mattheüs 24
verward met wat Paulus in 
zijn brieven meldt. 
De eindtijd is in Daniël en 
Openbaring aan de orde. 
Mattheüs 24 en parallelle 
Schriftgedeelten spreken 
van ‘de laatste dingen’ van 
deze boze eon. 
Daarna breekt de heerlijke 
tijd van het Messiaanse rijk
van eerst 1000 jaren aan, 
en daarna de nieuwe aarde.
Messias Jezus zal Zijn voeten
op de Olijfberg zetten; exact
75 dagen daarna volgt die 
heerlijke opstanding van de
rechtvaardigen. 
Paulus meldde in 1 Thes.4:
13-18 de opstanding van de
in Christus gestorven mede-
gelovigen. Daar kijken wij 
verlangend naar uit! 
   

Brandoffers en die aangaande 
de zonde acht U niet goed.
Toen zei Ik: ‘Neem waar, Ik kom; 
in de hoofdsom van de boekrol
geschreven over Mij – Om te 
doen, O God, Uw wil’
            Hebreeën 10:6,7

Offers, naderingsgeschenken
(Leviticus 2,3) en brandoffers 
(Leviticus 1) en zondoffers 
(Leviticus 4,5); bijna alle offers
worden beknopt genoemd. 
God had geen behagen in die
offers: ‘wilt U niet’ en ‘acht U
niet goed’. God had Hem een
lichaam toebereid. Zo offerde
Christus Zich smetteloos voor
God (Hebr.9:14), niet aan het 
kruis, maar bij Zijn komst in de 
wereld. Zoals de offeraar in 
Israël zijn offer bij de opening 
van de tent van ontmoeting 
bracht, zoals in Leviticus 1:3 
omschreven. 
Dat maakt deze uitspraak zo 
bijzonder, vanuit Psalm 40: de
Heer Jezus Christus, Die Zich 
voor Zijn God en Vader opstelt
en Zichzelf gaat offeren. 
In plaats van al die dieren, waar
Zijn Vader geen behagen in had,
kwam Hij in Wie Vader wél Zijn
allergrootste welbehagen heeft.

Daarom, binnenkomend in 
de wereld, zegt Hij: ‘offer en
naderingsgeschenk wilt U
niet, maar een lichaam 
bereidt U voor Mij!’
        Hebreeën 10:5

Hier spreekt de tekst van het
geweldige feit, dat de Zoon 
van God mens werd. Daartoe
was eerst alles geschapen, en
vooral de mens Adam in het 
Beeld van God. Het moet in
zowel de geestenwereld als 
later bij Maria en Jozef grote 
verwondering hebben gewekt.
Het ‘lichaam’ is Zijn letterlijke,
niet Zijn geestelijke. In heel de
Hebreeënbrief is geen sprake
van de uitgeroepen gemeente
die Zijn lichaam is. 
Daarover zeggen 1,2 Korinthiërs, 
Romeinen, Galaten, Efeziërs, 
Filippenzen en Kolossenzen erg
veel. Om de redding van heel 
de mensheid en alle hemelse
machten, boodschappers en 
dergelijke te bewerken moest
Hij een toebereid lichaam dat
aan mensen gelijk is, krijgen. 
Zo kon Hij ook door de dood
heen gaan. 

Maar in hen is gedachtenis 
van zonden, ieder jaar; 
want het is onmogelijk dat 
bloed van stieren en geiten-
bokken zonden zouden 
wegnemen.
         Hebreeën 10:3,4

Hier spreekt de tekst van de
jaarlijkse offers op de grote
verzoendag. Die werden -naar 
de Thora- herhaald. Dat was
een teken dat de zonden nog
niet weg waren.
Het was zelfs onmogelijk dat
dat zou gebeuren. Het was
eerder zo, dat de zonden in 
herinnering kwamen en ook
moesten komen. Het bloed 
van offerdieren sprak van het
bloed van Christus. Men vindt 
dat weleens niet zo prettig om
te horen. Want het was lijden,
voor de Zoon van Adam. Maar
de Vader leed mee. Dat wordt
soms onderbelicht, het is wel
feit. Zoveel kostte het Vader 
en Zoon om wat verloren was
te redden!