Opdat wij weten, wat God ons in genade schenkt!

behoort tot een andere stam,
waarvan niemand zich tot
het altaar begeven heeft.
    Hebreeën 7:13b

De Heer kwam uit Juda, in
Mattheüs 1, Lukas 3 meldt
de Schrift wat Zijn afkomst is.
Daaruit blijkt duidelijk, dat de
Heer volgens het vlees uit
Davids familie komt (Rom.1:3;
2Tim.2:8).
Van Juda kon nooit gezegd,
dat het priesterschap in die
stam thuishoorde. De stam
Levi was door Jahweh daar-
voor aangewezen.
In Numeri 3:39; 4:47; 8:17
wordt iets gezegd over de
Levieten. Tussen hun 30^e en
50^e zouden zij dienstwerk in
de tabernakel en tempel
doen. Later werd dit door
koning David veranderd in
20-50 jaar.
Maar uit de stam van Juda
mocht niemand naderen tot
het (reukoffer)altaar.
De Levieten wel. Daarom kon
zelfs de Heer Jezus niet in de
de heilige plaatsen van de
tempel komen, Hij kwam wel
op het tempelterrein, voorhof,
gewijde plaats, rondom de
tempel.

Want Hij van Wie deze dingen
gezegd worden           
            Hebreeën 7:13a

De brief spreekt van Christus.
Wij zouden, net als waartoe de
gelovigen uit Israël opgeroep-
en werden, geestelijk gericht
blijven op Hem Die uitermate
hoog verhoogd is.
Vanaf 1:1 is dat aan de orde; Hij
is de Zoon van God, hoger dan
wie ook. Gelovigen uit Israël in
die dagen werden zo gericht op
de heerlijkheid die Christus nu
heeft. Vanaf die positie heeft Hij
de heerlijkheid van het evangelie
van Paulus gegeven.
De verbinding daarmee konden
de gelovigen uit Israël wellicht
gaan zien. Ook bij hen bleef het
een uitroeping; relatief weinigen
gingen met Paulus’ evangelie
mee en werden zo toegevoegd
aan het lichaam van Christus.
Zij verlieten zo de gemeente die
het aardse koninkrijk binnen zou
en zal gaan. Bij deze groep horen
ook de 7 ekklesia’s uit Openbaring
2 en 3. Gezien de inhoud van de
boodschappen aan hen, is het
absoluut onmogelijk dat toe te
passen op ons als de leden van
Zijn lichaam.

Want Hij van Wie deze dingen
gezegd worden
           Hebreeën 7:13a

De schrijver spreekt inmiddels
al sinds 1:13 over Christus als
de Hogepriester en Koning in
de orde van Melchizedek, daar
citeert hij Psalm 110, waar het
over deze opmerkelijke figuur
uit Genesis 14 gaat. Maar ook
in 2:17, waar dan uitdrukkelijk
het hogepriesterschap van de
Heer Jezus benoemd wordt.
In 3:1 noemt hij de ^ophemelse
roeping, de verwijzing naar
wat Paulus in Efeziërs bekend
maakt. Want zelfs in Romeinen
gebruikt de apostel deze term
nog niet. Voor de gelovigen uit
Israël die het aardse koninkrijk
verwachtten, was dit minstens
een sterke aanwijzing. En pas
in 4:14 weer Hogepriester, met
erbij de opmerking, dat Hij de
hemelen is doorgegaan.
Conclusie kan dan zijn, dat Hij
in het op-hemelse bereik kwam.

omdat wij nu leven wanneer
júllie vast staan in de Heer
   1 Thessalonicenzen 3:8

De troost die Paulus kreeg in
wat hij hoorde deed hem als
het ware opleven. Wellicht
was hij wat neergedrukt door
wat mogelijk zou spelen te
midden van hen. Zelf was hij
in nood en verdrukking, hij
leed kwaad met het evangelie.
Nu hij hoorde dat zij vast staan
in de Heer, dat hun wandelen
op Hem en Zijn woord gericht
bleef, verheugde hij zich.
Vast staan in Hem; dat is niet
statisch, maar dynamisch.
De geest van God is actief, te
allen tijde de liefde en het licht
van Hem doorgevend (Efeze 5!)
door ons heen. Wij zijn wel in
maar niet van de wereld. Laat
Zijn licht schijnen.  

worden wij daardoor vertroost
over jullie, broeders, in al onze
nood en verdrukking, door jullie
geloof
   1 Thessalonicenzen 3:7

Het wederzijdse geloof is voor
Paulus steeds bemoedigend
geweest. Zoals hij de gelovigen
in Rome graag wilde zien, zie
Romeinen 1:11,12; dat was om
vooral het geestelijke contact,
het geloof te delen. Zoals wij
ook in de geest verbonden zijn
met velen wereldwijd.
Dan ontstaat door contact op
afstand het verlangen om ook
elkaar in de gemeenschap in
en rond het Woord te zien
en te spreken.
Paulus hoorde over geloof,
en echt geloof is dynamisch,
niet statisch, dat standvastig
bleek. Dat was zijn troost, in
gebed deed hij voortdurend
voor deze Thessalonicenzen
voorbede. En dankbaar was
hij tot God, over wat hij van
hen hoorde.
Laten wij zijn voorbeeld van
voorbede en dank volgen!