Opdat wij weten, wat God ons in genade schenkt!

De hoofdzaak echter over wat 
wij zeggen is dit: wij hebben een 
zodanige Hogepriester, Die is 
gezeten is aan de rechter(kant)
van de troon van de Majesteit 
in de hemelen    
              Hebreeën 8:1

Langzaam maar zeker gaat de
schrijver het onderwerp: de  
Zoon is Hogepriester afronden. 
Dat blijkt de ‘hoofdzaak’ die de
schrijver nu benoemt. 
Deze bijzondere Hogepriester
zetelt niet in Jeruzalem, maar 
in de hemelen. En dat zelfs aan 
de rechter(kant) van de troon,
de plaats van macht, kracht.
Troon spreekt van regering, de
voorloper Melchizedek was de
Koning en Hogepriester.
De Hebreeën zouden zich dus
bewust worden, dat zij een 
hemelse Hogepriester/Koning
hebben. Die zal Zijn macht en 
heerlijkheid op aarde tonen in
de komende eon. Toch wordt
door: in de hemelen gewezen 
op Zijn hemelse positie nu, en 
daarover is door Paulus in de
Efezebrief geschreven.

Want de wet zet mensen in: 
hogepriesters die zwakheid 
hebben; het woord echter 
gezworen van de eed dat na 
de wet kwam, stelt de Zoon 
in, voor de eon, volmaakt.
            Hebreeën 7:28

Hét onderwerp in Hebreeën
is de Zoon van God. Christus,
die gezegend is met de Naam
boven alle Naam: Jahweh is 
Redder, in Grieks: Jezus.  
Vanaf 1:1 spreekt deze brief 
over Hem. Hij is Hogepriester 
in orde van Melchizedek. 
Dat van de laatstgenoemde 
geen geslachtsregister of iets
dergelijks vermeld wordt, 
suggereerde in verband met 
de komende Zoon van God 
Zijn blijvende status. 
In Hebreeën 7:3,16,21 is dat 
onder meer bevestigd.
In Hebreeën 1 is uitgebreid
gemeld, dat Hij de reiniging
van zonden teweegbracht en
nu verhoogd is door God aan
Zijn rechter(hand). 
Zijn status als Koning én groot
Hogepriester zal Hij uitoefenen
in de komende eon; daarna 
regeert Hij als Koning én Hoofd 
over uiteindelijk heel de nieuwe
schepping. 
Al de dagen, de tijd, ook de 
komende 1000 jaren; zij gaan 
voorbij. Maar Hij blijft; maakt 
alles volkomen, in de wil van 
Zijn Vader. 

Want de wet zet mensen in:
hogepriesters die zwakheid
hebben; het woord echter
gezworen van de eed dat na
de wet kwam, stelt de Zoon 
in, voor de eon, volmaakt.
            Hebreeën 7:28

Opnieuw het contrast tussen
oud en nieuw. De tijdelijke,
zwakke hogepriesters waren
een zwakke voorafschaduwing
van het blijvende, krachtige.
Natuurlijk, de tabernakel en
de dienst waren gemaakt naar
het voorbeeld wat Mozes op
de berg getoond was.
Een afbeelding van de hemelse
‘dingen’. Alleen zo kon het voor
God aangenaam zijn, kon Hij er
behagen in hebben.
Het verwees in zichzelf naar al
het betere, dat met de Christus
kwam. Niet alleen de wet was
een woord van Jahweh, maar
het betere, het nieuwe verbond,  
was dat ook. En dat kwam zelfs
met een eed.

Die geen noodzaak heeft
om dagelijks, evenals de
hogepriesters, eerst voor de
eigen zonden offers op te
brengen, vervolgens die van
het volk, want dit heeft Hij
eens voor altijd gedaan,
Zichzelf offerend
          Hebreeën 7:27

Als toekomstige hogepriester
gaf de Heer Jezus Christus
Zich als Offer – voor allen.
Dat was dan ook éénmaal,
terwijl de priesters in de oude
situatie steeds weer, dagelijks,
offers moesten brengen. Dat
hield al voor het geestelijk oog
in, dat die dienst zeker geen
volkomenheid kon brengen.
God had in deze offers en in
het bloed behagen voor zover
het naar Christus’ kostbare
bloed zou verwijzen – en dat
deed het.
Vandaar dat de aanklacht in
Maleachi (1:6-8 e.a) tegen de
priesters was, dat zij dieren
offerden die een gebrek
hadden. Jahweh liet merken
daar uiterst ontstemd over
te zijn. Zij waren onrein, die
priesters!
Dat het dieren moesten zijn
die geen gebrek hadden, is
achteraf duidelijk.
Zij moesten naar Hem, Die
zonder zonde was, verwijzen.
Alleen zo kon Hij volkomen
de zonde op Zich nemen en
werd God gerechtvaardigd.

Die geen noodzaak heeft 
om dagelijks, evenals de 
hogepriesters, eerst voor de 
eigen zonden offers op te 
brengen, vervolgens die van 
het volk, want dit heeft Hij 
eens voor altijd gedaan,
Zichzelf offerend
          Hebreeën 7:27

De priesters en hogepriesters
moesten dagelijks offeren; er
was sprake van eigen zonden
en die van de volksgenoten.
We zien hier opnieuw grote
tegenstelling tussen wat tijde-
lijk was: het oude verbond, de
schaduwen van de Thora – en 
de definitieve redding die de
Heer Jezus Christus bracht. 
Het was voor Hem op aarde 
als Mens niet nodig om offers 
te brengen. Er was bij Hem 
geen sprake van zonde. 
In Zijn mond was geen bedrog;
ook een schrille tegenstelling 
tot degenen die Hij ontmoette.
Hij was Zelf het grote Offer, dat
geslacht werd op Golgotha. 
Dat was het ultieme resultaat
van Zijn wandel, op zichzelf 
was dat in zeker zin al een 
levend offer. En Zijn Offer, de 
dood van het kruis, was eens
voor altijd. Hebreeën zal later
ook spreken over het kruis, en
ook dat maakt de plaats van 
deze brief uniek ten opzichte 
van de brieven van Petrus en 
Johannes en Jakobus. Daarin 
wordt het kruis of kruisigen 
niet genoemd.