Opdat wij weten, wat God ons in genade schenkt!

Het geloof echter is de
aanneming van zaken die
verwacht worden, de
aantoning van wat niet
gezien wordt
Hebreeën 11:1

Het geloof is geen ‘bewijs’ zoals
de Statenvertaling en Herziene
Satenvertaling vertaald hebben.
Het woord aanneming is heel
letterlijk: onder-staan. Dat doet
de gelovige, die stelt zich onder
wat hij/zij van God hoort.
De beloften van God zullen echt
vervuld worden; dat verwachten
ook wij. Nu is onze verwachting
niet het aardse koninkrijk, maar
het ^ophemelse koninkrijk.
Bij Israël is het koninkrijk van de
hemelen wat (op aarde) komt
de verwachting. En Hebreeën
spreekt er hier ook over. Wat
niet tastbaar is, is geloof. Toch
wordt dat hier in 11:1 benoemd
als een aantoning. Voor geloof
werkt wat God zegt op zich al
als aantonen, als overtuigende
bewijsvoering. Dus niet: ‘eerst
zien en dan pas geloven’. Nee.
Het geloof is overtuigd van wat
(nog) niet gezien wordt, er is al
aantoning genoeg: God zegt het.

Wij echter zijn niet van een
terugdeinzing tot destructie,
maar van geloof tot toeëige-
ning van de ziel
Hebreeën 10:39

Voor Israël geldt de redding
van de ziel. Dat is: deelhebben
aan de zegeningen van het
aardse koninkrijk. Genieten
van de opbrengst die het
land Israël geeft. Men zal in
het land van Jahweh zitten
onder de eigen wijnstok en
vijgenboom. Er zal overvloed
van melk en honing zijn, als
de Messias Jezus gekomen
en het volk wedergeboren is.
Tot de terugkeer van de Zoon
des mensen zou de Israëliet
wandelen in geloof. Als men
terugdeinsde, kon men weg-
vallen, het koninkrijk missen.
Ook dan zal blijken: velen zijn
geroepen, maar weinigen
uitverkoren. Mat.22:14
‘De bruiloftszaal’ is daar of
beeldspraak voor dat wat
zou komen: het koninkrijk
der hemelen. Zou men niet
volharden: destructie, geen
deel hebben aan het eonisch
leven in Zijn koninkrijk.

“De rechtvaardige van Mij
echter zal uit geloof leven,”
en “Ingeval hij zou terug-
deinzen, acht Mijn ziel hem
niet goed”
Hebreeën 10:38

De Rechtvaardige is onze Heer.
Allen, die zo leefden, uit het
geloof in en op de beloften
van God, rekent God als waren
en zijn zij rechtvaardig.
Abel, Henoch, Noach, Abram;
zij waren in hun generatie de
rechtvaardigen. Niet omdat zij
een volmaakt leven leefden,
nee, zij geloofden God op Zijn
woord. Zo wordt de Hebreeën
aangezegd door de schrijver,
dat zij ook zo zouden blijven
leven, in het geloof op wat de
grote God beloofd had.
En ja, zij hadden volharding,
kracht nodig. Dit in Hebreeën
(en in Tenach) is ons tot voor-
beeld geschreven, opdat wij
door de volharding en ver-
troosting van de Schriften de
verwachting zouden hebben
(Romeinen 15:4).

“De rechtvaardige van Mij
echter zal uit geloof leven,”
en “Ingeval hij zou terug-
deinzen, acht Mijn ziel hem
niet goed”
Hebreeën 10:38

Dit is de derde keer dat het
vers Habakuk 2:4 geciteerd
wordt; de andere twee zijn
Romeinen 1:17, Galaten 3:11.
Habakuk was onder de wet,
en toch gold geloof als de
reddende ‘factor’. Degene
die gelooft was rechtvaardig!
Dat was ook vóór de wet zo;
onder andere Abel, Abram,
Noach (Hebreeën 11).
Nu de wet voleindigd is in
Christus (Rom.10:4); geldt
rechtvaardiging voor ieder
die gelooft.
De Rechtvaardige is de
Heer Jezus Christus. Zijn
geloof is doorslaggevend;
in genade weten wij ons
ook rechtvaardig verklaard.
Christus leefde uit geloof;
zo ook wij. En dat is het
principe dat met genade
overeenstemt.

Want nog een zeer zeer
korte tijd, dan zal Hij Die
komt aankomen, en Hij
zal niet uitblijven.
  Hebreeën 10:37

Hier citeert de schrijver de
Tenach, Habakuk 2:3, dat Hij,
Jahweh, zeker zal komen en
niet achterblijven. In feite
wordt tegen Habakuk gezegd
dat het visioen wat hij zag,
niet lang uit zou blijven. Dan
zou de Heer komen, richten.
Dat wordt tegen de Hebreeën
gezegd opdat zij verwachting
van heil en redding blijven
koesteren en niet verslappen.
Het is: wandel in geloof op
de grote beloften van God.
In het vervolg is dat thema
voorop in deze rijke brief.
Ook voor ons als leden van
het lichaam van Christus is
dit een aanmoediging, we
blijven verlangend uitzien en
het verwachten van Hem!