Opdat wij weten, wat God ons in genade schenkt!

Brandoffers en die aangaande 
de zonde acht U niet goed.
Toen zei Ik: ‘Neem waar, Ik kom; 
in de hoofdsom van de boekrol
geschreven over Mij – Om te 
doen, O God, Uw wil’
            Hebreeën 10:6,7

Offers, naderingsgeschenken
(Leviticus 2,3) en brandoffers 
(Leviticus 1) en zondoffers 
(Leviticus 4,5); bijna alle offers
worden beknopt genoemd. 
God had geen behagen in die
offers: ‘wilt U niet’ en ‘acht U
niet goed’. God had Hem een
lichaam toebereid. Zo offerde
Christus Zich smetteloos voor
God (Hebr.9:14), niet aan het 
kruis, maar bij Zijn komst in de 
wereld. Zoals de offeraar in 
Israël zijn offer bij de opening 
van de tent van ontmoeting 
bracht, zoals in Leviticus 1:3 
omschreven. 
Dat maakt deze uitspraak zo 
bijzonder, vanuit Psalm 40: de
Heer Jezus Christus, Die Zich 
voor Zijn God en Vader opstelt
en Zichzelf gaat offeren. 
In plaats van al die dieren, waar
Zijn Vader geen behagen in had,
kwam Hij in Wie Vader wél Zijn
allergrootste welbehagen heeft.

Daarom, binnenkomend in 
de wereld, zegt Hij: ‘offer en
naderingsgeschenk wilt U
niet, maar een lichaam 
bereidt U voor Mij!’
        Hebreeën 10:5

Hier spreekt de tekst van het
geweldige feit, dat de Zoon 
van God mens werd. Daartoe
was eerst alles geschapen, en
vooral de mens Adam in het 
Beeld van God. Het moet in
zowel de geestenwereld als 
later bij Maria en Jozef grote 
verwondering hebben gewekt.
Het ‘lichaam’ is Zijn letterlijke,
niet Zijn geestelijke. In heel de
Hebreeënbrief is geen sprake
van de uitgeroepen gemeente
die Zijn lichaam is. 
Daarover zeggen 1,2 Korinthiërs, 
Romeinen, Galaten, Efeziërs, 
Filippenzen en Kolossenzen erg
veel. Om de redding van heel 
de mensheid en alle hemelse
machten, boodschappers en 
dergelijke te bewerken moest
Hij een toebereid lichaam dat
aan mensen gelijk is, krijgen. 
Zo kon Hij ook door de dood
heen gaan. 

Maar in hen is gedachtenis 
van zonden, ieder jaar; 
want het is onmogelijk dat 
bloed van stieren en geiten-
bokken zonden zouden 
wegnemen.
         Hebreeën 10:3,4

Hier spreekt de tekst van de
jaarlijkse offers op de grote
verzoendag. Die werden -naar 
de Thora- herhaald. Dat was
een teken dat de zonden nog
niet weg waren.
Het was zelfs onmogelijk dat
dat zou gebeuren. Het was
eerder zo, dat de zonden in 
herinnering kwamen en ook
moesten komen. Het bloed 
van offerdieren sprak van het
bloed van Christus. Men vindt 
dat weleens niet zo prettig om
te horen. Want het was lijden,
voor de Zoon van Adam. Maar
de Vader leed mee. Dat wordt
soms onderbelicht, het is wel
feit. Zoveel kostte het Vader 
en Zoon om wat verloren was
te redden!

Daar zij ook maar niet
zouden ophouden naar
God toe te worden
gebracht, omdat zij die
God dienen niet langer
enig geweten van zonden
hebben, nu zij eenmaal
gereinigd zijn?
        Hebreeën 10:2

Tot de tijd dat de Zoon van
God kwam om Zelf geslacht
te worden, waren gewetens
schuldig omdat zij herinnerd
werden aan de zonden. Zo
moest het geweten steeds
‘gesust’ worden door al die
offers. En daarom stopte de
dienst bij de tabernakel en
tempel door de Levieten en
priesters niet.
De gebrachte offers deden
de zonden niet definitief
weg. Het was een tijdelijke
vergeving. Zonden werden
bedekt, ja, en de offeraars
waren tijdelijk beschermd.
Anders waren dienstdoende
offeraars wel gestopt.
Wat een heerlijk evangelie:
wij zijn gerechtvaardigd in
het kostbare bloed van de
Christus. Wij kunnen nooit
meer aangeklaagd worden.
En daarom kunnen wij, als
ons geweten misschien op-
speelt, terecht wijzen op
het volbrachte werk van
Christus!

Want de wet, een schaduw 
hebbend van de op het punt 
staande goede dingen, niet
het beeld van de zaken zelf, 
zij, met dezelfde offers van 
hen, die zij elk jaar brengen, 
kunnen nimmer hen die 
naderen volmaken
           Hebreeën 10:1

De offers moesten op vaste
tijden gebracht worden. In
de Thora was onder meer
bij matzot (de ongezuurde)
een dagelijks vuuroffer als
voorschrift opgenomen.
De dieren leden niet, het
bloed stroomde direct bij
het snijden uit het dier.
Jahweh zei meer dan eens,
dat Hij geen behagen had
in allerlei offers. Voor zover
die als typen naar het grote
Offer van de Messias Jezus
wezen, waren ze ‘goed’.
Maar ze konden nooit het
volkomene brengen.
Dat bleek al uit het feit, dat
ze steeds herhaald moesten
worden. Het volkomene is
gekomen in het Lam dat de
zonde van de wereld op Zich
nam. Hij, Jezus Christus, was
het, de Zoon van Adam (‘des
mensen’), Die Zijn ziel gaf tot
losgeld voor velen, wat een
liefde! (Markus 10:45).