Opdat wij weten, wat God ons in genade schenkt!

Mag echter onze God en Vader 
Zelf en onze Heer Jezus onze 
weg naar jullie toe wenden
    1 Thessalonicenzen 3:11

Paulus was zich diep bewust 
van zijn totale afhankelijkheid 
van zijn God en Vader en Zijn 
Zoon. Zijn verlangen, intens 
gebed, was om de gelovigen 
daar te ontmoeten, geloof te 
delen rondom het Woord. En
in het samenzijn bemoedigd 
te worden. In het licht van vers 
10 was het ook zijn verlangen 
in wat ontbrak aan hun geloof 
te voorzien. Dat mocht hij al 
doen in deze brief. 
De verwachting was volgens 
Zacharia 12 en 14, dat Hij, de 
Messias Jezus, Zijn voeten op 
de Olijfberg zal zetten. Dat zou
pas gebeuren na al wat in de 
profetie van Daniël voorzegd 
was; grote verdrukking. 
Israël was hiervan op de hoogte. 
Maar nu God een apart werk
doet te midden van de natiën 
en hen roept tot heerlijkheid, 
waren er allerlei vragen. Hoe zit 
dat met hen in de toekomst? 
Wat gebeurt er met hen die al 
te ruste gelegd zijn? 
Een heerlijk antwoord komt in
deze brief!

en voor zo ver het niet zonder
eed zweren was (want zij zijn
inderdaad zonder eed zweren
priesters geworden Hij echter
met het zweren van een eed
door Degene Die tegen Hem
zegt:
            Hebreeën 7:20,21^a

De schrijver benadrukt, dat Hij
Die kwam, groter is dan Mozes
en Aäron. De gelovigen uit het
volk Israël, zó gewend aan een
goddelijke eredienst, waarin de
Levitische priesters alles deden,
werden meegenomen. Vanaf 1:1
spreekt hij over de verhoogde
Zoon van God, Jezus Christus,
Die óók als Hogepriester wordt
voorgesteld – en dat ook is. In
deze fase van de brief wordt
echter wel duidelijk, dat dit een
tijdelijke functie is, die hen zou
brengen naar betere geestelijke
‘dingen’. Het bijzondere van zijn
betoog is, dat deze hogere orde
al in Tenach was vermeld. Wij
lazen in Hebreeën 7:17 al, dat
Hij voor de eon die functie van
Hogepriester aangezegd kreeg.
Dat is onmiskenbaar de 1000
jaren waar Openbaring 20 van
spreekt. Daarna zal de nieuwe
schepping komen.  

Want de wet volbrengt níets, 
maar is inleiding van een 
betere verwachting, waardoor 
wij naderen tot God.
            Hebreeën 7:19

De Thora was voorafgaand, 
kwam erbij in, tijdelijk. Hier
zegt de schrijver, dat het een
inleiding was tot een betere
verwachting. Kortom: de 
wet volbrengt niets. De Heer
riep aan het kruis: het is vol-
bracht (zelfde werkwoord!)
en daarom is Christus de
voltooiing van de wet, tot 
rechtvaardigheid voor ieder
die gelooft (Rom.10:4).
De wet had een schaduw van
toekomende goede ‘dingen’.
En hier lezen wij ook: beter,
één van de 12 keren dat dit
begrip in Hebreeën gebruikt 
wordt. De Thora gaf een hint
naar de betere verwachting;
die is te vinden in de brieven
van Paulus. Niet een aardse,
maar op-hemelse verwachting.
Dat begrip is al in 3:1 van deze
brief gebruikt, en zal verder 
nogmaals genoemd worden. 
Hebreeën bouwt verder op de
Thora en Israëlische gelovigen 
zouden hierin meegaan.  

Want er komt inderdaad een 
afwijzing van het voorafgaande 
gebod omdat het zwak is en 
nutteloos 
            Hebreeën 7:17

Dit geldt niet alleen voor wat 
over de priesterdienst gezegd
is. In de Thora was wat geboden
was, op het vlees gelegd. God 
wist tevoren dat Israël daarin 
zou falen. Dat was ook in de
Thora zelf voorzegd. Het was 
‘zwak en nutteloos’, want het
vlees kón het niet volbrengen.
Op zich is het gebod heilig en
rechtvaardig en goed, zegt de
apostel in Romeinen 7. Zelfs:
de wet is geestelijk. Waarom?
Omdat het Gods woorden zijn, 
die uitspreken Wie Hij is. 
Natuurlijk was dat niet alles, 
het was voorafgaand, tijdelijk 
(Rom.5:20), vol schaduwbeel-
den van Hem, Die zou komen.
Het was in die zin nutteloos, 
dat het de zondaar niet verder
bracht; offers onder het oude
verbond bedekten de zonden,
maar namen die niet definitief
weg. De dood van Christus én 
Zijn opstanding doen dat wel.