Opdat wij weten, wat God ons in genade schenkt!

Daarom, verlaten wij het
woord van het begin van
de Christus, opdat wij tot
de rijpheid gebracht
worden (niet weer het
fundament neerwerpend:
van bekering van dode
werken en geloof in God
          Hebreeën 6:1

Tweede is: geloof in (op) God.
Lees Tenach; men vertrouwde
op Jahweh, althans sommigen
binnen Israël. Incidenteel lees
je van iemand uit een ander
volk die heil zocht bij de God
van Israël. Dat is elementair,
en men leerde al van jongs af
dé belijdenis, dat Jahweh hun
Elohim één is, de ENE is.
Het vertrouwen op Hem, dat
was de basis. Nochtans vielen
velen in de wildernis: geen of
weinig vertrouwen in Hem,
zoals te lezen in Hebreeën 3
en 4. Op God bouwen, heel
je leven in Zijn hand weten;
in Israël was een beweging
op gang gekomen sedert de
inzet van de apostelen vanaf
Pinksteren (Han.2).
In alle fasen van Gods plan
geldt: vertrouw God en Zijn
zegen zul je ervaren.  

Daarom, verlaten wij het
woord van het begin van
de Christus, opdat wij tot
de rijpheid gebracht
worden (niet weer het
fundament neerwerpend:
van bekering van dode
werken en geloof in God
          Hebreeën 6:1

6 funderende ‘stenen’ zijn
hier genoemd.
Eerste is: bekering van dode
werken. Dat gold zeker Israël,
waar de door God ingestelde
eredienst verworden was tot
inspanning om rechtvaardig
voor God te zijn.
Paulus spreekt in zijn brieven
daar regelmatig over. Als het
leven, de geest van God, daar
niet is, ontbreekt, dan is het
doods, dor. Israël werd door
Johannes én de Heer Zelf op-
geroepen anders te denken;
metanoia (het Griekse) heeft
die betekenis.
In Mattheüs 3:2; 4:17 klinkt
die dringende roep, de stem
in de wildernis. Het hele volk
veranderde niet; men wees
Hem, de Heer Jezus, als de
Messias af.  

Daarom, verlaten wij het
woord van het begin van
de Christus, opdat wij tot
de rijpheid gebracht
worden (niet weer het
fundament neerwerpend:
van bekering van dode
werken en geloof in God
          Hebreeën 6:1

De tegenstelling in de vorige
verzen was onmondigen en
gerijpten (volwassenen). De
onmondigen bleven bij melk
hangen. De schrijver van de
brief geeft aansporing om
verder te gaan. Volwassenen
hoeven dat niet te horen, in
de tijd zijn zij gegroeid in het
geloof. De gelovigen uit het
volk Israël moeten verder,
en zo niet, dan komen in dit
6^e hoofdstuk consequenties
naar voren.  
Begin(selen) van het woord
van de Messias Jezus waren
verkondigd. De 6 aspecten
in 6:1b-3 zijn als funderende
‘stenen’; zij waren door de
wegvallende Israëlieten in
hun ongeloof neergeworpen.
Zij waren in de tijd niet
gegroeid op deze fundering,
maar zij wierpen die neer in
ongeloof. Zij zullen geen deel
hebben aan het koninkrijk van
Jezus Christus op aarde.