Wij willen echter níet dat jullie
onwetend zijn, broeders, aan-
gaande hen die rusten, opdat
jullie niet bedroefd zijn zoals
ook de overigen die geen ver-
wachting hebben.
1 Thessalonicenzen 4:13
De overledenen worden hier
in prachtige beeldspraak als
‘hen die rusten’ benoemd.
Zij liggen te rusten, waren in
hun aardse leven vermoeid:
gevolg van (veel) lijden, pijn.
De dood, enerzijds een vijand,
is anderzijds ook het einde van
het lijden. Paulus zal troost en
bemoediging uitspreken in dit
bijzondere gedeelte.
Hij verlangde later naar een
derde mogelijkheid. Het was
nodig dat hij bleef leven, en
vrucht kon dragen. Zelfs zijn
sterven was gunstig voor het
belang van de Heer geweest.
Maar hij werd uit die twee
opties gedrongen: samen met
de Heer te zijn. Waarom hij
dat verlangde, lezen wij in het
vervolg van dit gedeelte. Dat
is toch iets heel bijzonders.