Opdat wij weten, wat God ons in genade schenkt!

Want iedere hogepriester
wordt ingezet voor het
brengen van zowel
naderingsgeschenken als
offers. Daarom ook voor
Deze de noodzaak iets te
hebben dat Hij er naartoe
zou dragen
            Hebreeën 8:3

De schrijver verwijst naar de
Thora, waarin voorgeschreven
is wat de hogepriester doet.
In elk geval kon de Israëliet
offers en qorban (naderings-
geschenken) brengen. Het ene
was verplicht; het andere was
vrijwillig.
Hogepriesters werden ingezet,
jaarlijks, op grote verzoendag
(Jom Kipoer), met het bloed
van een bokje bij de ark van
het verbond te komen in het
allerheiligste van tabernakel
en tempel. Waarom? Om het
bloed te sprenkelen op het
deksel van bescherming. Toch
was dat alles tijdelijk; offers en
hogepriesterschap wierpen de
schaduw vooruit naar de komst
van de grote Hogepriester. Die
is echter van andere orde.
Die moest ook ‘iets’ hebben om
naar God toe te brengen.
Het schaduwbeeld van de oude
situatie was door God ingesteld.
Het volle Licht, Degene waar het
in werkelijkheid om ging, moest
nog komen.

een Bedienaar van de heilige
plaatsen en de waarachtige
tent, die de Heer opgeslagen
heeft, en niet een mens
          Hebreeën 8:2

Nadat in vers 1 in de hemelen
klonk, wordt Christus nu als
de Bedienaar aangemerkt. De
speciale functie die direct te
maken heeft met Zijn positie
als Hogepriester. Dat is Hij nu
niet op aarde, dat duurt nog
even. De heilige plaatsen en
de waarachtige tent moet
verwijzen naar de tabernakel,
het heilige en het heilige van
de heiligen. Het gaat dan om
iets bijzonders. De Heer heeft
deze opgeslagen, en opdat wij
niet denken aan mensenwerk:
en niet een mens. Wat heeft de
schrijver – door de heilige geest
geleid – dan bedoeld?  Mozes
had de tabernakel laten
opbouwen naar het voorbeeld
dat hem op de berg getoond
was. De hemelse tabernakel, en
dat is een die de Heer Zelf had
gemaakt en opgezet.
Dat was en is verkondiging van
de hemelse ‘dingen’.  

Want jullie weten wat voor 
opdrachten wij jullie gegeven 
hebben door de Heer Jezus
   1 Thessalonicenzen 4:2

Aan Timotheüs gaf Paulus 
opdracht om uit te voeren, 
toen Timotheüs zijn functie(s)
ging voortzetten. 
De Thessalonicenzen kregen 
van Paulus diverse. Het zijn
aanwijzingen in liefde, om de
liefde van God te leven. Om 
zo het goede nieuws, de wel-
boodschap (evangelie) van 
de genade van God te tonen
en te evangeliseren. 
Met het ook op de heerlijke 
verwachting die Paulus door
deze bijzondere brief bekend
mocht maken. Als je met je 
hart weet dat de Heer komt, 
dan bereid je je daarop voor.
Je leven ziet er dan anders uit
dan wanneer je denkt dat het
nog lang (minstens 100 jaar)
kan duren. Laten wij dan erg
goed luisteren naar de Heer,
Die via de apostel spreekt!

Voor het overige dan, 
broeders, vragen wij jullie 
en spreken jullie aan in de 
Heer Jezus, opdat, zoals 
jullie van ons aangenomen 
hebben hoe jullie moeten 
wandelen en God behagen 
– zoals jullie ook wandelen – 
opdat jullie daarin veeleer 
overvloeien.
  1 Thessalonicenzen 4:1

Het is met de ondertoon van 
genade (en dus vreugde) dat
Paulus dit zegt. De tussenzin:
zoals jullie van ons aange-
nomen hebben spreekt van
de genade van God onder 
de Thessalonicenzen. Het 
tot hen gesprokene hadden 
zij immers aanvaard, niet als
een woord van mensen. Het
was voor hen Gods woord. 
Natuurlijk was daarbij ook 
de gedragsverandering aan 
de orde gekomen. Het hoe 
jullie moeten wandelen en 
God behagen is logisch, als
we ons herinneren dat zij 
zich van de afgoden af naar 
de levende God toe gekeerd
hadden (1Thes.1:9,10).
Het moeten betekent in de
grondtekst binden. Zij waren
geestelijk verbonden met de
levende God, in Zijn genade.
Die vreugde uitleven is tot 
eer van Hem willen zijn. Zij 
wandelden al zo, en Paulus
spoort aan: opdat jullie erin
veeleer overvloeien.      

De hoofdzaak echter over wat 
wij zeggen is dit: wij hebben een 
zodanige Hogepriester, Die is 
gezeten is aan de rechter(kant)
van de troon van de Majesteit 
in de hemelen    
              Hebreeën 8:1

Langzaam maar zeker gaat de
schrijver het onderwerp: de  
Zoon is Hogepriester afronden. 
Dat blijkt de ‘hoofdzaak’ die de
schrijver nu benoemt. 
Deze bijzondere Hogepriester
zetelt niet in Jeruzalem, maar 
in de hemelen. En dat zelfs aan 
de rechter(kant) van de troon,
de plaats van macht, kracht.
Troon spreekt van regering, de
voorloper Melchizedek was de
Koning en Hogepriester.
De Hebreeën zouden zich dus
bewust worden, dat zij een 
hemelse Hogepriester/Koning
hebben. Die zal Zijn macht en 
heerlijkheid op aarde tonen in
de komende eon. Toch wordt
door: in de hemelen gewezen 
op Zijn hemelse positie nu, en 
daarover is door Paulus in de
Efezebrief geschreven.