Opdat wij weten, wat God ons in genade schenkt!

als zij echter doornen en
stervormige distels naar
buiten brengt, dan is zij  
verwerpelijk en de vloek
nabij, waarvan de
voltooiing verbranding is
   Hebreeën 6:8

Daar waar geen vrucht is, is
gebrek aan geestelijk leven.
Kostelijke vrucht op aarde
is een beeld van de vrucht
van de geest.
Hier bleken echter bij nogal
wat Israëlieten (wellicht ook
proselieten), doorns en distels
naar buiten te komen.
Akelig, een gevolg van vloek
in plaats van zegen. Dat was
ook in Thora aangezegd. De
vloek ervan zou komen op
de ongehoorzamen, zij die
niet (meer) luisterden.
De dringende oproep om te
blijven bij het geloof en niet
te vervallen tot ongeloof in
hoofdstuk 3 en 4 gaan wij
steeds beter begrijpen. In
het aardse koninkrijk van de
Messias is niet de geweldige
uitspraak van Romeinen 8:1
van toepassing, hoe men in
de christenheid er ook naar
verlangt.  

Bestellen? gorterd@protonmail.com

Want de aarde, die de regen
die er vaak op komt, drinkt, en
gepaste kruiden voortbrengt
voor hen door wie ze ook
bebouwd wordt, neemt
deel aan de zegen van God
         Hebreeën 6:7

Een vergelijking met de aarde.
De gelovigen waren ook zo; zij
dronken van heilige geest het
ideale woord van God. En zij
dragen dan normaal gesproken
vrucht. Wij zien dat elk jaar in
de natuur. Het groene komt op,
gaat bloeien en draagt vrucht.
De bebouwers zijn dan hier de
apostelen van de besnijdenis
en hun medewerkers die ook
mochten ‘begieten’.
Kruiden zijn vrijwel altijd op
een of andere manier goed
voor de mens. De kennis over
en de ervaringen met allerlei
kruiden is ondergesneeuwd
geraakt. Dat geldt ook voor de
kennis van het woord van het
koninkrijk. Degenen die dat in
hun teleurstelling niet langer
volgden, vielen weg, hadden
geen verwachting meer. Hen
wachtte niet langer de zegen,
maar het gericht van God.

en ernaast vallen, om ze weer
te vernieuwen tot berouw,
voor zichzelf opnieuw de
Zoon van God kruisigend
en Hem te schande makend
         Hebreeën 6:6

Zij die ‘ernaast vallen’, zijn
het, die vanaf vers 4 in beeld
zijn. Uitblijven van de Messias
en dus het aardse koninkrijk
leidde tot ongeloof.
Zij ‘deden dan nergens meer
aan’. Anderen keerden terug
tot de tradities waar zij uit
kwamen. Hoe dan ook; men
‘viel ernaast’ wat betreft het
eonisch leven in de komende
eonen (1000 jaar en nieuwe
aarde). Opnieuw berouw?
Dan zouden zij als het ware
hun Redder -voor zichzelf-
opnieuw kruisigen en weer
te schande maken. Dat nu,
is onmogelijk. In deze lijn,
toen, naar het koninkrijk op
aarde, was er ‘afval van de
heiligen’ mogelijk.
Heel anders is het in deze
tijd van overstromende en
heerlijke genade. Er is geen
veroordeling voor hen, die
in Christus Jezus zijn. Wij
allen zijn verzegeld met de
geest van de belofte, de
heilige. Vader, dank U wel.  

omdat wij naar jullie toe
wilden komen – inderdaad ik,
Paulus, ook eenmaal, ja
tweemaal – en de satan
hinderde ons
  1 Thessalonicenzen 2:18

Het diepe verlangen van de
apostel naar zijn geliefde
medegelovigen spreekt zo
nadrukkelijk uit deze verzen.
Hij keek naar ze in Christus,
en kende ze niet naar het
vlees. De geestelijke band in
Christus is nu eenmaal veel
sterker dan een bloedband.
Daarom wilde de apostel in
een zekere fase toch graag
die enthousiaste gelovigen
in Thessaloniki bezoeken.
De tegenstander gooide roet
in het eten, op welke manier
dat gebeurde, is niet uit de
brief duidelijk. Het is steeds
nodig, alert en waakzaam te
zijn, de tegenwerker zit niet
stil en zal alles eraan doen
om het doorgaande Woord
te verhinderen.