Opdat wij weten, wat God ons in genade schenkt!

Zo heeft ook Christus Zichzelf 
niet verheerlijkt hogepriester 
te worden, maar Hij Die tegen 
Hem gesproken heeft: 
Mijn Zoon ben Jij, Ik heb Jou 
heden voortgebracht.
    Hebreeën 5:5

De Zoon is ooit door de Vader
voortgebracht, uit God Zelf.
Vanaf dat ‘moment’ was er 
sprake van Vader en Zoon. Er 
kan dus per definitie niet iets
als ‘het eeuwige zoonschap 
van Christus’ bestaan. Vanaf
1:1 is Hebreeën bezig met de
geweldige positie die Christus
als de Zoon van God bekleedt.
En nu, in hoofdstuk 5, wordt 
dit met ‘hogepriester zijn’ en
wat daarbij hoort, verbonden. 
De uitspraak getuigt van liefde
van de Vader: Mijn Zoon ben 
jij. Te horen bij Zijn doop en 
de verheerlijking op de berg.
Nu wij als de leden van Zijn
lichaam bij Hem horen, zijn 
ook wij zonen (en dochters) 
van die Vader, Die ons nooit
loslaat, altijd liefheeft. 

Zo heeft ook Christus Zichzelf 
niet verheerlijkt hogepriester 
te worden, maar Hij Die tegen 
Hem gesproken heeft:
   Hebreeën 5:5

Net als de hogepriesters in 
Israël stelde de Heer Jezus niet 
Zichzelf als Hogepriester aan. 
Ook Hij is daartoe geroepen. 
Bijzonder, Hij is in alles uniek. 
De orde liep van Aäron af en 
ten tijde van de Heer was 
Kajafas dat. De hogepriester
zei dat het beter was dat één 
zou sterven ten behoeve van 
het volk. Men wilde Hem ter
dood (laten) brengen omdat 
Zijn ‘aanhang’ bij het volk in 
de ogen van het Sanhedrin te 
groot werd. Zijn woorden zijn
geest en leven; en in de tekst
gaat het erom dat tot Hem is
gesproken, wat een zeer groot
allesbeslissend gevolg had.

En niemand neemt voor zich-
zelf die eer, maar wordt 
geroepen door God, zoals 
immers ook Aäron
              Hebreeën 5:4

Het hogepriester zijn in Israël
was geen keuze; God riep.
Hij koos Aäron uit Levi, om de 
eerste hogepriester in Israël 
te zijn en zo Gods woorden 
uit te dragen in onderricht en 
in de vele gebruiken/offers die 
God ingesteld had. 
Een belangrijke, leidinggevende
functie. Priesters moesten zich
onderschikken aan hem. En op
zijn beurt onderschikte hij aan
Elohim, aan Jahweh (Ik ben). 
En zo zou ook dat principe van 
onderschikken doorwerken in 
het volk. Ook de profeten en 
later ook de koningen zouden 
hun functie vervullen, gericht 
op het onderschikken van heel
Israël.

en vanwege dat moet hij, 
zoals voor het volk zo ook 
voor zichzelf, offers brengen 
voor zonden
        Hebreeën 5:3

De hogepriester in Israël was
net zo mens als al de anderen.
Daarom moest hij ook voor de
eigen begane zonden offers
brengen. Dat was bescherming
tegen de gevolgen die ze anders
zouden hebben. De Thora was 
als zodanig ook een bediening
van veroordeling. In Hebreeën 1
werd al even gezegd, dat Hij, de
Zoon, de reiniging van zonden
bewerkt heeft. Dat zou de lezer
(of luisteraar) zich bedenken. 
Al de offers de gebracht waren;
ze waren nodig tot onderricht
over de wegen, methodes van
God. Het principe: zonde voor
zonde moest eerst duidelijk zijn,
en in het complement van de
tijd kwam Hij, Die al de beelden
overbodig maakte.