Opdat wij weten, wat God ons in genade schenkt!

Voor het overige dan, 
broeders, vragen wij jullie 
en spreken jullie aan in de 
Heer Jezus, opdat, zoals 
jullie van ons aangenomen 
hebben hoe jullie moeten 
wandelen en God behagen 
– zoals jullie ook wandelen – 
opdat jullie daarin veeleer 
overvloeien.
  1 Thessalonicenzen 4:1

Het is met de ondertoon van 
genade (en dus vreugde) dat
Paulus dit zegt. De tussenzin:
zoals jullie van ons aange-
nomen hebben spreekt van
de genade van God onder 
de Thessalonicenzen. Het 
tot hen gesprokene hadden 
zij immers aanvaard, niet als
een woord van mensen. Het
was voor hen Gods woord. 
Natuurlijk was daarbij ook 
de gedragsverandering aan 
de orde gekomen. Het hoe 
jullie moeten wandelen en 
God behagen is logisch, als
we ons herinneren dat zij 
zich van de afgoden af naar 
de levende God toe gekeerd
hadden (1Thes.1:9,10).
Het moeten betekent in de
grondtekst binden. Zij waren
geestelijk verbonden met de
levende God, in Zijn genade.
Die vreugde uitleven is tot 
eer van Hem willen zijn. Zij 
wandelden al zo, en Paulus
spoort aan: opdat jullie erin
veeleer overvloeien.      

De hoofdzaak echter over wat 
wij zeggen is dit: wij hebben een 
zodanige Hogepriester, Die is 
gezeten is aan de rechter(kant)
van de troon van de Majesteit 
in de hemelen    
              Hebreeën 8:1

Langzaam maar zeker gaat de
schrijver het onderwerp: de  
Zoon is Hogepriester afronden. 
Dat blijkt de ‘hoofdzaak’ die de
schrijver nu benoemt. 
Deze bijzondere Hogepriester
zetelt niet in Jeruzalem, maar 
in de hemelen. En dat zelfs aan 
de rechter(kant) van de troon,
de plaats van macht, kracht.
Troon spreekt van regering, de
voorloper Melchizedek was de
Koning en Hogepriester.
De Hebreeën zouden zich dus
bewust worden, dat zij een 
hemelse Hogepriester/Koning
hebben. Die zal Zijn macht en 
heerlijkheid op aarde tonen in
de komende eon. Toch wordt
door: in de hemelen gewezen 
op Zijn hemelse positie nu, en 
daarover is door Paulus in de
Efezebrief geschreven.

Want de wet zet mensen in: 
hogepriesters die zwakheid 
hebben; het woord echter 
gezworen van de eed dat na 
de wet kwam, stelt de Zoon 
in, voor de eon, volmaakt.
            Hebreeën 7:28

Hét onderwerp in Hebreeën
is de Zoon van God. Christus,
die gezegend is met de Naam
boven alle Naam: Jahweh is 
Redder, in Grieks: Jezus.  
Vanaf 1:1 spreekt deze brief 
over Hem. Hij is Hogepriester 
in orde van Melchizedek. 
Dat van de laatstgenoemde 
geen geslachtsregister of iets
dergelijks vermeld wordt, 
suggereerde in verband met 
de komende Zoon van God 
Zijn blijvende status. 
In Hebreeën 7:3,16,21 is dat 
onder meer bevestigd.
In Hebreeën 1 is uitgebreid
gemeld, dat Hij de reiniging
van zonden teweegbracht en
nu verhoogd is door God aan
Zijn rechter(hand). 
Zijn status als Koning én groot
Hogepriester zal Hij uitoefenen
in de komende eon; daarna 
regeert Hij als Koning én Hoofd 
over uiteindelijk heel de nieuwe
schepping. 
Al de dagen, de tijd, ook de 
komende 1000 jaren; zij gaan 
voorbij. Maar Hij blijft; maakt 
alles volkomen, in de wil van 
Zijn Vader. 

Want de wet zet mensen in:
hogepriesters die zwakheid
hebben; het woord echter
gezworen van de eed dat na
de wet kwam, stelt de Zoon 
in, voor de eon, volmaakt.
            Hebreeën 7:28

Opnieuw het contrast tussen
oud en nieuw. De tijdelijke,
zwakke hogepriesters waren
een zwakke voorafschaduwing
van het blijvende, krachtige.
Natuurlijk, de tabernakel en
de dienst waren gemaakt naar
het voorbeeld wat Mozes op
de berg getoond was.
Een afbeelding van de hemelse
‘dingen’. Alleen zo kon het voor
God aangenaam zijn, kon Hij er
behagen in hebben.
Het verwees in zichzelf naar al
het betere, dat met de Christus
kwam. Niet alleen de wet was
een woord van Jahweh, maar
het betere, het nieuwe verbond,  
was dat ook. En dat kwam zelfs
met een eed.