Opdat wij weten, wat God ons in genade schenkt!

wat een gelijkenis is voor 
de tegenwoordige era, in 
overeenstemming waarmee
ook naderingsgeschenken 
en offers zijn gebracht, die 
degene die God dient niet 
konden volmaken, overeen-
stemmend met het geweten
       Hebreeën 9:9

In het heilige (‘de eerste 
tent’) was veel activiteit. 
Het was een gelijkenis met
de tegenwoordige era:
‘de era van Handelingen’.
Een nieuwe tijd brak aan; 
de Israëlieten moesten het
nodige leren. Door de dood
en opstanding van Christus
was ‘reiniging van zonden’
(Hebr.1:3) gekomen. Jood
en proseliet zouden daaruit
leren, dat God anders ging
spreken. Eerst de profeten,
nu echter in de Zoon (1:1).
Onder de Thora konden de
naderingsgeschenken (het
qorban) en offers nog niet
het volkomene brengen. 
De herhaling was op zich al
een aanwijzing van het nog
onvolmaakte. Het geweten 
kon daarom niet definitief 
gerustgesteld worden.   

Want indien wij geloven dat 
Jezus stierf en opstond, zo 
ook zal God hen die te ruste 
zijn gelegd, door Jezus samen 
met Hem mee voeren
   1 Thessalonicenzen 4:14

Hier gaat het om de kern. In
het evangelie is centraal, dat
Jezus stierf en opstond. 
Zijn kruisdood en opwekking
op de derde dag; het is de
kern en de basis van de
redding van alle mensen. 
Indien wij geloven is geen
wettisch voorschrift.
God geeft geloof; het is nu 
eenmaal een geschenk. In de
tekst van Filippenzen 1:29 is
dat duidelijk gemeld. Ook is
het zo, dat God aan ieder een
mate van geloof toedeelt, zo
is uit Romeinen 12:3 op te 
maken. Geloven heeft alles te
maken met de uitspraken van
God. Zijn evangelie draait om
Zijn Zoon; Zijn dood door het 
kruis is beslissend. De mens 
kan niets toevoegen. Allen die
geloven in deze tijd horen bij
de groep waar dit woord van 
1 Thessalonicenzen 4:13-18 
over spreekt. 

Wij willen echter níet dat jullie 
onwetend zijn, broeders, aan-
gaande hen die rusten, opdat 
jullie niet bedroefd zijn zoals 
ook de overigen die geen ver-
wachting hebben.
     1 Thessalonicenzen 4:13

De overledenen worden hier 
in prachtige beeldspraak als
‘hen die rusten’ benoemd. 
Zij liggen te rusten, waren in
hun aardse leven vermoeid: 
gevolg van (veel) lijden, pijn. 
De dood, enerzijds een vijand, 
is anderzijds ook het einde van 
het lijden. Paulus zal troost en
bemoediging uitspreken in dit
bijzondere gedeelte.
Hij verlangde later naar een 
derde mogelijkheid. Het was 
nodig dat hij bleef leven, en
vrucht kon dragen. Zelfs zijn 
sterven zou gunstig voor het 
belang van de Heer geweest
zijn. Hij werd echter uit deze
twee naar een derde optie
gedrongen: samen met de
Heer te zijn. Waarom hij dat
verlangde, lezen wij in het
vervolg van dit gedeelte. Dat
is toch iets heel bijzonders. 

Hier maakte de heilige geest 
duidelijk dat de weg van de 
heilige plaatsen vooralsnog 
niet openbaar gemaakt was 
als de eerste tent nog een
staanplaats had
          Hebreeën 9:8

De tabernakeldienst had een
diepere, geestelijke betekenis.
Dat hoorde bij de schaduwen
van de Thora. Er waren veel 
belemmeringen, slechts één 
mens mocht één keer per jaar
in het heiligste komen. Dat kon
alleen met bloed. Het heilige, 
de eerste tent, was in feite de 
verhindering om in Jahwehs
aanwezigheid te komen.
De heilige geest gaf dat aan, 
en de Hebreeënschrijver kon 
dat geïnspireerd door God  
noteren. Deze verhindering 
was tijdelijk, en symboliseerde 
ook een weg naar God toe. 
Zo zijn ook de tijden ingesteld 
door God om lessen aan de 
schepselen te leren. Die weg
kon alleen volledig door bloed
afgelegd worden. Zo kan mens
en hemeling alleen door het
bloed van het kruis van Christus
in de aanwezigheid van God 
komen. Via de eonische tijden
zal God in stappen uiteindelijk
Zijn schepselen naar Zich toe
te trekken. Niet enkele, allen!

in de tweede echter kwam 
eenmaal per jaar alleen de 
hogepriester, niet zonder 
bloed, dat hij bracht voor 
zichzelf en de onwetend-
heden van het volk
        Hebreeën 9:7

De tegenstelling tussen het 
heilige en het heilige van de
heiligen is onder meer het 
dagelijks/wekelijks herhalen
en het blijvende. 
In de tweede tent werd op 
en voor de ark jaarlijks bloed
gesprenkeld. De hogepriester
moest met bloed voor het aan-
gezicht van Jahweh komen. 
Dat verwees naar het kostbare
bloed van Christus.
Dat werd gesprenkeld voor de 
hogepriester en zijn familie. 
Het werd ook gebracht voor 
de onwetendheden van het 
volk. Dat verwijst waarschijn-
lijk naar de offers voor de 
onopzettelijke zonden, zoals in 
Leviticus 4 vermeld. Het gold  
voor de enkeling, maar ook 
voor heel het volk. 
Misschien kan het gebed van 
de Heer aan het kruis:
 
Vader, vergeef het hun want 
zij weten niet wat zij doen
                                     Luk.23:34

daar mee te maken hebben.