Opdat wij weten, wat God ons in genade schenkt!

Want niet de zichzelf 
aanbevelende, die is 
beproefd, maar wie de 
Heer aanbeveelt.
   2 Korinthiërs 10:18

Paulus komt hier opnieuw
met aanbevelen, zoals in
10:12. Korinthiërs waren
snel onder de indruk van 
mensen die roemden in de
eigen kwaliteiten. Zij, die 
zichzelf opwierpen als dé 
kenner/spreker/uitlegger 
of iets dergelijks. Of daar 
waren er, die ‘wonderen’ 
en/of ‘genezingen’ konden
doen. Waar het om gaat is,
of de Heer aanbeveelt. Dat
Paulus een Timotheüs, een
Titus, een Lukas meenam;
zij waren beproefd.
Zij werden door de Heer 
aanbevolen. 
Wij mogen Christus Jezus
‘aanbevelen’; om Hém te 
geloven, te eren, dienen, 

Wie echter roemt, laat hij in
de Heer roemen!
     2 Korinthiërs 10:17

Hier herhaalt Paulus wat hij
in 1 Korinthiërs 1:31 schreef,
waarmee Jeremia 9:23,24 
naar voren komt. De mens 
zou niet roemen in zichzelf,
ook al is het nog zo minimaal.
Korinthiërs roemden nog in
mensen en waren nog niet 
zo ver dat zij erkenden, dat
alles uit en door en tot God
de Vader is. 
De Vader en de Zoon zouden 
alle roem en eer krijgen van 
de schepselen, de mens.
Wat een genade, dat wij niet 
van eigen kracht, maar uit 
Gods genade leven. 

om het daarenboven gaande
van jullie evangelie te
verkondigen, niet te roemen
in andermans’ richtsnoer, in
wat gereed is.
        2 Korinthiërs 10:16

Paulus werkterrein was wel
groter dan omgeving Korinthe.
Dat geeft hij aan, maar hij wilde
niet het gebied van anderen de
arbeid doen. Het richtsnoer, of
de grenzen van andermans
(de Besnijdenis) terreinen, daar
wilde hij niet komen. Dan zou het
vleselijke ijver zijn; ‘groter’ of
‘beter’ te willen zijn dan die
apostelen. Het roemen in de
mensen was vooral in Korinthe
een punt. Paulus’ evangelie is
wat daar haaks op staat. De
dood van de oude mens in de
dood van Christus maakt een
einde aan al onze pretenties.
Alleen van Gods genade leven;
onze dank vloeit over.  

Niet buiten de maat roemend in
andermans moeiten, echter de
verwachting hebbend, wanneer
jullie geloof groeit, onder jullie groot
gemaakt te worden tot in overmaat,
naar ons richtsnoer
        2 Korinthiërs 10:15

Paulus herhaalt enigszins wat
in vers 13 ook naar voren was
gekomen. Het evangelie van
het koninkrijk was uitgegaan
onder de Israëlieten in de
verstrooiing. Daardoor zeiden
sommigen in Korinthe mogelijk:
‘ik ben van Kefas’.
Door splitsingen (1Kor.11:17)
was het door Paulus gebrachte
in verdrukking gekomen.
Het grote verlangen was, dat
zijn evangelie zou groeien in
en onder de Korinthiërs. Zonder
de anderen dwars te zitten, was
het ernstige gebed, dat hun
geloof zou groeien en er steeds
meer ‘oor naar’ zijn evangelie
zou zijn. Laat ons gebed zijn,
dat het woord van de Heer
snelle voortgang mag hebben,
ook in ons eigen leven!