Opdat wij weten, wat God ons in genade schenkt!

Derhalve houd ook ik, horend
van het geloof dat jullie aangaat
in de Heer Jezus, en dat voor al
de heiligen 
            Efeziërs 1:15

Paulus maakt de ontvangers 
van de Efezebrief duidelijk, 
dat hij niet over het geloofs-
goed spreekt dat bestemd is 
voor het aardse verbondsvolk 
Israël, maar van het jullie 
aangaande geloofsgoed. Het 
ons aangaande geloofsgoed
geldt nu voor alle heiligen
die God roept, ongeacht of 
wij Israëlieten zijn of niet. 
Wat de apostel in de verzen 
daarvoor had geschreven, 
overstijgt al het voorstellings-
vermogen van sterfelijke
mensen. Vanaf het moment,
dat wij het evangelie van onze
redding horen en geloven, zijn
wij al verzegeld met de geest 
van de belofte, de heilige, die
een waarborg van onze
^ophemelse lot toedeling is.
Om dat te kunnen bevatten 
en beseffen hebben wij nodig:
extra goddelijke wijsheid en 
geestelijke onthulling tot de
erkenning van Hem Zelf. 
Wij zouden weten wat het  
verwachtingsgoed van Zijn
roeping is. Dat is: waartoe Hij
ons roept.

In welke wil wij geheiligd zijn 
door het naderingsgeschenk 
van het lichaam van Jezus 
Christus, eens voor altijd.
           Hebreeën 10:10

Het eens voor altijd klinkt in
dit verband nadrukkelijk. De
Heer heeft Zich éénmaal in
de dood als Mens gegeven.
Dat was genoeg, voldoende,
het is volbracht. Ook in 7:27
klonk dit. Hebreeën 9:12 
noemt het eens voor altijd
binnengegaan zijn in de
hemel met Zijn bloed.
Paulus, in Romeinen 6:10, 
benoemt het gestorven zijn 
van Christus als eens voor 
altijd zeer nadrukkelijk. 
En wat Hij nu leeft, leeft Hij 
voor God. 
Zijn wérkelijk opgestaan zijn
betoonde Hij eens voor altijd
aan meer dan 500 broeders,
1 Korinthiërs 15:6 meldt dat. 
We vertaalden daar: tegelijk*
en dat was in die bijeenkomst 
zeker het geval. 
De Opgestane is verheerlijkt 
aan Gods rechterhand.  
Het grote Naderingsgeschenk
van God was en is compleet,
wij nu zijn in genade geredden
dat is niet uit onszelf; van God
is de Naderingsgave!

In welke wil wij geheiligd zijn 
door het naderingsgeschenk 
van het lichaam van Jezus 
Christus, eens voor altijd.
           Hebreeën 10:10

In vers 7 en 9 klonk, dat Hij
kwam om Gods wil te doen.
Dat reikte tot het uiterste 
door Zijn dood heen. Hij bad
in de laatste uren in de olijf-
pers Gethsemane, dat niet 
Zijn wil maar Vaders wil zou
gebeuren. Zo was de wil van
de Heer op één lijn met die 
van Zijn Vader. 
Gelovigen uit Israël weten 
zich nu geheiligd in Zijn wil.
Het grote in dit gedeelte is
ook, dat Hem door Vader 
een lichaam was toebereid.
Dat is hét naderingsgeschenk 
van God aan de mensheid en 
de hemelsen, vergelijk ook
Efeziërs 2:8; 5:2.
Bedenk: nadat steeds eerst 
de mensen naderingsgaven
aan God brachten onder de 
wet, is het nu omgekeerd: 
God nadert door Zijn Zoon 
Zélf; God geeft Hem als hét 
geschenk aan ons!
Dat was nodig, zodat Hij als
Mens kon lijden en sterven.
Daarna Vader kon Zijn grote  
kracht en heerlijkheid laten 
zien, door Hem uit de dood
op te wekken. 

Toen heeft Hij uitgesproken: 
‘Zie, Ik kom om Uw wil te doen, 
o God’. Hij neemt het eerste 
weg om het tweede te doen 
staan.
           Hebreeën 10:9

In Psalm 40:8 zegt de tekst:
Het doen van Uw welbehagen 
O Mijn God, is Mijn genoegen;
Uw wet is in het midden van 
Mijn hart
 
Dit was het verlangen en het
genoegen van de Zoon. God,
Zijn Vader, behagen. ‘Motor’
daarvan was: Zijn onderwijzing,
Zijn Thora, in het midden van 
Zijn hart. God bepaalde, dat 
eerst de schaduwen in offers 
naar voren kwamen. God, in 
Zijn liefde en wijsheid, liet dat
vooruitwijzen naar het tweede.
Dat was het Offer waar alles 
om draait: Zijn eigen Zoon. 
Dat was definitief, en hoogste
wat te brengen was. 
En dat bracht ook het nieuwe 
verbond; ook dat is het tweede
definitieve. In het bijzonder is
dat ook op de opstanding van 
toepassing. In het verleden zijn
mensen opgewekt uit de dood
om toch later weer te sterven.
Lazarus is daar voorbeeld van. 
Maar Christus is opgewekt en
dat is definitief; de Eersteling is
daar en de garantie dat heel
de oogst gaat komen! 

Hogerop zegt Hij: “Offer
en naderingsgeschenk en 
brandoffers en die 
aangaande de zonde wilt 
U niet, noch acht U ze 
goed,” (welke dan ook 
overeenkomstig de wet 
gebracht worden)
          Hebreeën 10:8

In de Thora waren veel
offers voorgeschreven. 
Op de gezette hoogtijden 
van Jahweh, zoals Jom 
Kipoer en andere, moesten
nog extra offers gebracht.
Jahweh had geen behagen
in al die offers, behalve dat
zij verwezen naar Hem Die 
komen zou. Hij vervulde de
Thora, Zijn bloed nam wél 
de zonde(n) weg. Zijn leven,
Zijn dienstwerk, Zijn lijden,
dood; het was welriekende
reuk voor Zijn God en Vader.
In dit deel van Hebreeën is
het contrast tussen oud en
nieuw verbond scherp te 
zien. Het oude was alles in
schaduwen; het nieuwe is
voor Israël het ware licht.
De Heer zei over Zichzelf: 
Ik ben het Licht van de 
wereld (Joh.8:12) tegen de
achtergrond van ongeloof 
van Zijn volksgenoten.