Wij vragen jullie echter,
broeders, te kijken naar hen
die zich onder jullie inspannen,
jullie voorgaan in de Heer en
jullie vermanen
1 Thessalonicenzen 5:12
Paulus noemt voorgaan in
de Heer. Lokale groepen in
die tijd kenden geen vaste
voorganger. Evenmin was
sprake van ‘predikanten’ of
‘dominees’ of ‘priesters’
en dergelijke. Er werd wel
gesproken door ‘broeders’,
en we zien dat in onze tijd
ook. En zo zou het zijn.
Men kwam bij elkaar, thuis,
of eventueel in ruimtes die
daarvoor geschikt waren.
Bij gelegenheid deed een
spreker het woord, steeds
kon dat iemand anders zijn.
In Handelingen zien we dat
Paulus sprak ‘in de school
van een zekere Tyrannus’.
Typisch zo’n ruimte die dan
benut kon worden.
Iemand die sprak kon dan
vermanen; dat woord heeft
een bijklank gekregen van
‘het opgeheven vingertje’.
In de regel is dat wettisch
en dreigend. Paulus spreekt
aan, dat kan vermanend zijn,
naar het is altijd in genade,
nooit dreigend.
Letterlijk betekent dit begrip:
denkzin-plaatsen.
Het woord zet onze denkzin
in de juiste richting: op God
en Zijn Christus gericht.