Opdat wij weten, wat God ons in genade schenkt!

in de tweede echter kwam 
eenmaal per jaar alleen de 
hogepriester, niet zonder 
bloed, dat hij bracht voor 
zichzelf en de onwetend-
heden van het volk
        Hebreeën 9:7

De tegenstelling tussen het 
heilige en het heilige van de
heiligen is onder meer het 
dagelijks/wekelijks herhalen
en het blijvende. 
In de tweede tent werd op 
en voor de ark jaarlijks bloed
gesprenkeld. De hogepriester
moest met bloed voor het aan-
gezicht van Jahweh komen. 
Dat verwees naar het kostbare
bloed van Christus.
Dat werd gesprenkeld voor de 
hogepriester en zijn familie. 
Het werd ook gebracht voor 
de onwetendheden van het 
volk. Dat verwijst waarschijn-
lijk naar de offers voor de 
onopzettelijke zonden, zoals in 
Leviticus 4 vermeld. Het gold  
voor de enkeling, maar ook 
voor heel het volk. 
Misschien kan het gebed van 
de Heer aan het kruis:
 
Vader, vergeef het hun want 
zij weten niet wat zij doen
                                     Luk.23:34

daar mee te maken hebben. 

in de tweede echter kwam 
eenmaal per jaar alleen de 
hogepriester, niet zonder 
bloed, dat hij bracht voor 
zichzelf en de vergissingen 
van het volk
        Hebreeën 9:7

De tweede tent spreekt van 
het nieuwe verbond. Daarin
is de heerlijkheid van Jahweh
veel groter dan in de eerste.
Het oude verbond was zwak 
en onnuttig, het was immers 
op het vlees gelegd. Israël had
dat grof en vaak verbroken.
Onder het nieuwe ‘verbond’,
dat in contrast met het oude
genoemd wordt, zal Jahweh 
Zelf dat geven wat het vlees 
onder de zonde niet kon. 
Zijn geest zal Hij in de Israëliet
geven, Zijn onderwijzing in de
harten schrijven. Zo zullen zij
van binnenuit het onderricht 
van Jahweh praktiseren, Hem 
kennen. Hij zegt bij monde van
Jeremia in 31:31-34 ‘Ik zal….
Ik zal…. Ik zal ……’ Dan zal de
Israëliet leren: Jahweh Jirêh,
Hij voorziet in alles.  

bij dit echter, zo toebereid, 
gingen de priesters inderdaad 
voortdurend binnen in de 
eerste tent, de diensten aan 
God voltooiend
           Hebreeën 9:6

De eerste tent is het heilige.
Daarin moesten de Levitische 
priesters dienen. Dat beeldde
het onvolkomene uit. Want in
het heilige der heiligen was 
de aanwezigheid van Jahweh.
Het heilige was nog de weg 
naar Jahweh toe, Die achter 
de tweede voorhang was. En
Hij sprak; Zijn glorieuze heer-
lijkheid was in de tweede tent.
Zoals Hebreeën meldt, zou de
hogepriesterschap in de orde 
van Melchizedek het ware zijn.
In de eerste tent was geen rust,
elke dag herhaling.
Het was volgens het voorbeeld
dat aan Mozes op de berg was
getoond. Er werden diensten 
aan God voltooid, volgens de
patronen van de goddelijke 
dienst van de ^ophemelsen (8:5).
Daarmee werd de weg getoond
naar de heerlijkheid van God, 
zoals de eonen ook de weg tot
de uiteindelijke heerlijkheid van
God vormen. Zolang de eonen 
nog ‘lopen’, is niets compleet.
Ná de eonen is alles compleet: 
God is dan alles in allen! 

Er boven overheen echter, 
waren de cherubs van heer-
lijkheid, het beschermdeksel 
overschaduwend, waarover
het nu niet gelegenheid is
om deels iets te zeggen
    Hebreeën 9:5

Het beschermdeksel wordt in
Romeinen 3:25 door Paulus
genoemd. Op Jom Kipoer, werd
jaarlijks het bloed van de jonge
stier door Aäron 7 keer daarop
gesprenkeld, als teken dat dit
als zond(offer) geslacht was.
Tevens moest Aäron het bloed
van de geitebok die ook als 
zond(offer) geslacht werd, op 
het beschermdeksel en voor
de ark sprenkelen. Zo was er
weer een jaar bescherming 
op grond van deze zondoffers
voor de hogepriester, zijn gezin
en het volk. Dat alles sprak van
het kostbare bloed van Christus
dat gekend was vóór de neder-
werping van de wereld.
(1 Petrus 1:19,20). Dat bloed
van de stieren en de bokken
beschermde, want de stenen
platen getuigden van God en
Zijn rechtvaardigheid, om elke
afwijking (zonde) te vergelden.
Omdat God ‘vooruitkeek’ naar
het bloed van Christus, kon Hij
(tijdelijk) voorbijgaan aan de
zonden.
Leviticus 16 schreef jaarlijkse
herhaling voor; het sprak van
Gods rechtvaardigheid en Zijn
heiligheid, maar ook van
Zijn liefde voor Zijn volk. 

Wij willen echter níet dat jullie 
onwetend zijn, broeders, aan-
gaande hen die rusten, opdat 
jullie niet bedroefd zijn zoals 
ook de overigen die geen ver-
wachting hebben.
     1 Thessalonicenzen 4:13

Als mensen sterven zonder een
verwachting, zal de droefenis, 
het verdriet, enorm groot zijn. 
Er is dan immers geen troost!
Het gaat dan alleen om hier en 
nu en alles ‘uit het leven halen 
wat erin zit’. En als mensen ook
nog tijdens dat leven veel lijden 
is het veel verdriet, uitzichtloos.
Paulus mocht van zijn Heer iets
vertellen over verwachting. Ja,
in 1 Thessalonicenzen 1:9,10
had hij al gezegd: 

…om de levende en waarachtige 
God als slaaf te dienen en Zijn 
Zoon uit de hemelen te verbeiden

Dat verbeiden is: gespannen 
verwachten, in de goede zin.
We zien ernaar uit, Hij komt!
Dat gaat het einde van deze 
boze eon betekenen. God zal
dan met Israël Zijn plannen en 
beloften verder uitwerken.
Al met al wacht ons, Israël en 
de volkeren heerlijkheid, want
HIJ, Christus Jezus, redt allen!