Opdat wij weten, wat God ons in genade schenkt!

voor het overige wachtend tot 
Zijn vijanden tot voetbank
van Zijn voeten geplaatst
zouden worden
Hebreeën 10:13

Het is nu wachttijd voor de
Zoon van God. Zijn offer
was mogelijk omdat Vader
voor Hem een lichaam had
toebereid. Zijn offer; eens
voor altijd gebracht, hoeft
en kán niet herhaald worden.
God zal, als de grote Plaatser,
alle vijanden tot voetbank
van Christus’ voeten plaatsen.
Voetbank is beeldspraak voor
iets dat ondergeschikt is aan
Degene Die de voeten erop
plaatst. De schrijver citeert
hier Psalm 110, dat vaker is
aangehaald in de Griekse
Schrift. Het laat zien, dat de
Psalm spreekt van Messias
Jezus, de Zoon van God, Die
vijandige volkeren overwint.
Hij zal als Jahweh van de
legermachten uittrekken om
Israëls vijanden te verslaan.
De overwonnen natiën; zij
zullen Soekot meevieren, en
dan wel verplicht, in de 1000
jaren die aanstaande zijn.
Zo spreekt Zacharia daarvan,
maar andere profeten.

Deze echter, één offer voor 
de zonden brengend, gaat 
tot in het definitieve zitten 
aan de rechterhand van de 
God 
         Hebreeën 10:12

De Zoon bracht Zelf, als de
grote Hogepriester naar de
orde van Melchizedek hét 
offer voor de zonden. Hij is
gezeten aan Gods rechter-
hand; Zijn werk is definitief,
of volkomen, volmaakt, en 
draagt door alles heen. Dat
betekent voor de gelovigen,
dat geen offeranden meer 
gebracht hoeven te worden.
Zijn offer draagt gelovigen, 
door de komende eonen tot
voorbij het einde ervan.
Dat betekent rust voor de
gelovigen uit Israël. De ware
sabbat is in feite geestelijk 
gezien al feit. Israël zal dat 
pas op de nieuwe aarde in 
volkomenheid gaan beseffen.
God geve, dat wij als leden 
van het lichaam van Christus 
in de genade van God rusten.

En iedere hogepriester staat
inderdaad iedere dag, zijn 
bediening uitoefenend en 
vaak dezelfde offers brengend 
die nimmer zonden kunnen 
wegnemen   
        Hebreeën 10:11

De tegenstelling met: eens
voor altijd is duidelijk. 
De offers herhalen wijst op
het niet definitief wegnemen 
van de zonden. Hogepriester
was een type van de Ware; 
de offers waren schaduwen 
van het Ware. In het heilige 
werd voortdurend dagelijks 
dienst gedaan; er was geen 
rust. Er was wel een tafel, 
maar geen stoel of ligbed. 
De priesters moesten steeds
doorgaan met dienstwerk. 
Onder de wet levend, was  
nooit echte rust mogelijk. 
Met eigen inzet wilde Israël
eigen rechtvaardigheid vesti-
gen. Rechtvaardigheid van 
God wordt toegerekend op
grond van het geloof van
Christus, in genade.
Gods genade betekent het 
einde van de werken en het 
begin van de ware rust. 
In Hebreeën 3 en 4 was al
gezegd: ze zouden ingaan in 
de rust van het geloof.  

want zelf weten jullie nauw-
keurig, dat de dag van de 
Heer zo komt: als een dief in 
de nacht
 1 Thessalonicenzen 5:2

Als alle leden van het lichaam 
van Christus weggeroepen zijn, 
zal men daarna snel overgaan 
tot de orde van de dag.
Dit onverwachte, dat de dag
van Jahweh komt als een dief,
is te lezen in: Matt.24:43; 
Luk.12:39; 1The.5:4; 2Pe.3:10;
Opb.3:3; 6:15.
Want het zal zijn in de dagen 
van Noach, de mensen leven 
steeds door. De gewone gang
van zaken, men bekommert 
zich niet om God en wat Zijn 
woord zegt. Ze ‘eten, drinken,
huwen’ et cetera. In de dagen
van Noach kreeg hij liefst 120
jaar om te bouwen. Dat deed
hij, en de mensen leefden en 
vonden het waarschijnlijk erg
raar en belachelijk dat Noach 
uitvoerde wat Jahweh zei. 
Ze leefden gewoon hun leven 
tot de dag dat de regen begon. 
Zó zal het in de toekomst ook 
zijn. Men leeft verder, totdat 
de gerichten aangeven: de 
Zoon van Adam gaat komen. 
Dan zal alles zó snel gaan, dat 
men niet meer kan ontkomen.    

Derhalve houd ook ik, horend
van het geloof dat jullie aangaat
in de Heer Jezus, en dat voor al
de heiligen 
            Efeziërs 1:15

Paulus maakt de ontvangers 
van de Efezebrief duidelijk, 
dat hij niet over het geloofs-
goed spreekt dat bestemd is 
voor het aardse verbondsvolk 
Israël, maar van het jullie 
aangaande geloofsgoed. Het 
ons aangaande geloofsgoed
geldt nu voor alle heiligen
die God roept, ongeacht of 
wij Israëlieten zijn of niet. 
Wat de apostel in de verzen 
daarvoor had geschreven, 
overstijgt al het voorstellings-
vermogen van sterfelijke
mensen. Vanaf het moment,
dat wij het evangelie van onze
redding horen en geloven, zijn
wij al verzegeld met de geest 
van de belofte, de heilige, die
een waarborg van onze
^ophemelse lot toedeling is.
Om dat te kunnen bevatten 
en beseffen hebben wij nodig:
extra goddelijke wijsheid en 
geestelijke onthulling tot de
erkenning van Hem Zelf. 
Wij zouden weten wat het  
verwachtingsgoed van Zijn
roeping is. Dat is: waartoe Hij
ons roept.