Opdat wij weten, wat God ons in genade schenkt!

Want Hij getuigt: Jij bent
Priester voor de eon naar 
de orde van Melchizedek
            Hebreeën 7:16

Christus, niet ‘voor eeuwig’
is Hij Priester. Hij kon dat 
ook niet zijn, een Priester 
was onder meer aangesteld 
om te ‘bemiddelen’. 
Levitische priesters deden 
dienstwerk in tabernakel en
tempel. 
Het bemiddelen gebeurde 
door offers die Israëlieten
bij de priesters brachten
voor de zonde, de schuld.
Maar nu Hij als hét Offer
gebracht is, zijn al de
schaduwbeelden voorbij.
En daarom kon een priester
daarna nooit altijd blijven.
Nu al het werk is gedaan om
de mens tot God te brengen,
zal eens het priesterschap 
voorbij zijn. Het bijzondere
Hogepriesterschap waarin 
de Heer gesteld is, is voor de
eon, de komende 1000 jaar.
In de nieuwe schepping is er
wel regering (koningschap);
maar God woont te midden 
van de mensen, daarom is 
priesterschap dan niet meer
nodig. 

Die dat niet in overeenstem-
ming met de wet van een 
vleselijk gebod geworden is, 
maar in overeenstemming 
met de kracht van onvergan-
kelijk leven
          Hebreeën 7:16

In dit vers zien wij opnieuw 
het verschil met wat Israël 
in het vlees had en wat deze
brief aanreikt. Daar was de
priesterorde van Aäron, die 
uitging van vleselijke komaf. 
We noteren ook: het gebod 
had te maken met het vlees;
de Mozaïsche onderwijzing 
was het op het vlees gelegd. 
Paulus laat in zijn brieven
Gods bedoeling ermee zien. 
De orde van koning-priester 
Melchizedek was voor de 
Heer naar een geestelijke lijn. 
Ook daarin nam Hebreeën de 
gelovige Israëliet mee, weg 
van het vlees naar geestelijke 
waarheden. En zo naar wat 
Paulus verkondigt. 
Dit is zichtbaar in: 
wet-vleselijk-gebod versus 
kracht-onvergankelijk-leven.

Nacht en dag smeken wij boven 
alle mate om jullie aangezicht 
te zien en het ontbrekende van  
jullie geloof aan te passen.     
1 Thessalonicenzen 3:10

Diep verlangen van Paulus was 
het, voor Gods aangezicht, om 
de medegelovigen te zien. 
Hij smeekte God daarom, een 
uiting daarvan was deze brief. 
Hij wilde graag het geloof de-
len en de anderen zien rond 
het Woord. Dankbaar was de 
apostel voor wat hij over hun 
geloof had gehoord. En toch 
beluisterde hij door alles heen, 
of door vragen die men had, 
dat er iets ontbrak aan hun 
geloof. 
Deze belangrijke, wellicht eer-
ste brief geeft antwoord op de
vragen en biedt een uitzicht 
dat de gelovige uit Israël niet
had. In hoofdstuk 4 zal dat aan 
de orde komen, terwijl al iets 
doorklonk in 1:10: de Heer zal
de gelovigen in veiligheid bren-
gen terwijl de verontwaardiging
van God nadert, maar nog niet 
losgebarsten is.     

Want welke dank kunnen wij 
God teruggeven aangaande 
jullie voor al de vreugde 
waarmee wij ons vanwege 
jullie verheugen vóór onze God?
  1 Thessalonicenzen 3:9

Gods genade stroomt over in 
dit beheer (huishouding) van 
de genade van God (Efe.3:2). 
God werkt in Zijn huis (lichaam
van Christus) niet met wet, wel
met genade. De tekst ademt
de genade van God.
Hij is Bron van alle vreugde.
De woorden dank, vreugde
en verheugen behoren tot de
de woordfamilie -char- met de
daarin vreugde, genade als de
belangrijkste afleidingen. 
Paulus strekte zich uit tot God,
Zijn plaatser, die ook de onze is.
God is liefde en dat dringt door
in al wat Hij doet. Genade van 
God is zoveel meer dan wat men
onder ‘vergeven’ en ‘goed doen’ 
verstaat.
Paulus: als hij bidt kan hij niet 
anders dan overvloeien van  
dank, vreugde als hij denkt aan
de gelovigen. Zoals hij, leefden 
zij – en ook wij – voor God. 
En dat is vreugde; laten ook wij 
doen als de apostel; verheug je
over elkaar en schenk de ander
genade, God dankend.