Opdat wij weten, wat God ons in genade schenkt!

Wij willen echter níet dat jullie 
onwetend zijn, broeders, aan-
gaande hen die rusten, opdat 
jullie niet bedroefd zijn zoals 
ook de overigen die geen ver-
wachting hebben.
     1 Thessalonicenzen 4:13

De overledenen worden hier 
in prachtige beeldspraak als
‘hen die rusten’ benoemd. 
Zij liggen te rusten, waren in
hun aardse leven vermoeid: 
gevolg van (veel) lijden, pijn. 
De dood, enerzijds een vijand, 
is anderzijds ook het einde van 
het lijden. Paulus zal troost en
bemoediging uitspreken in dit
bijzondere gedeelte.
Hij verlangde later naar een 
derde mogelijkheid. Het was 
nodig dat hij bleef leven, en
vrucht kon dragen. Zelfs zijn 
sterven zou gunstig voor het 
belang van de Heer geweest
zijn. Hij werd echter uit deze
twee naar een derde optie
gedrongen: samen met de
Heer te zijn. Waarom hij dat
verlangde, lezen wij in het
vervolg van dit gedeelte. Dat
is toch iets heel bijzonders. 

Hier maakte de heilige geest 
duidelijk dat de weg van de 
heilige plaatsen vooralsnog 
niet openbaar gemaakt was 
als de eerste tent nog een
staanplaats had
          Hebreeën 9:8

De tabernakeldienst had een
diepere, geestelijke betekenis.
Dat hoorde bij de schaduwen
van de Thora. Er waren veel 
belemmeringen, slechts één 
mens mocht één keer per jaar
in het heiligste komen. Dat kon
alleen met bloed. Het heilige, 
de eerste tent, was in feite de 
verhindering om in Jahwehs
aanwezigheid te komen.
De heilige geest gaf dat aan, 
en de Hebreeënschrijver kon 
dat geïnspireerd door God  
noteren. Deze verhindering 
was tijdelijk, en symboliseerde 
ook een weg naar God toe. 
Zo zijn ook de tijden ingesteld 
door God om lessen aan de 
schepselen te leren. Die weg
kon alleen volledig door bloed
afgelegd worden. Zo kan mens
en hemeling alleen door het
bloed van het kruis van Christus
in de aanwezigheid van God 
komen. Via de eonische tijden
zal God in stappen uiteindelijk
Zijn schepselen naar Zich toe
te trekken. Niet enkele, allen!

in de tweede echter kwam 
eenmaal per jaar alleen de 
hogepriester, niet zonder 
bloed, dat hij bracht voor 
zichzelf en de onwetend-
heden van het volk
        Hebreeën 9:7

De tegenstelling tussen het 
heilige en het heilige van de
heiligen is onder meer het 
dagelijks/wekelijks herhalen
en het blijvende. 
In de tweede tent werd op 
en voor de ark jaarlijks bloed
gesprenkeld. De hogepriester
moest met bloed voor het aan-
gezicht van Jahweh komen. 
Dat verwees naar het kostbare
bloed van Christus.
Dat werd gesprenkeld voor de 
hogepriester en zijn familie. 
Het werd ook gebracht voor 
de onwetendheden van het 
volk. Dat verwijst waarschijn-
lijk naar de offers voor de 
onopzettelijke zonden, zoals in 
Leviticus 4 vermeld. Het gold  
voor de enkeling, maar ook 
voor heel het volk. 
Misschien kan het gebed van 
de Heer aan het kruis:
 
Vader, vergeef het hun want 
zij weten niet wat zij doen
                                     Luk.23:34

daar mee te maken hebben. 

in de tweede echter kwam 
eenmaal per jaar alleen de 
hogepriester, niet zonder 
bloed, dat hij bracht voor 
zichzelf en de vergissingen 
van het volk
        Hebreeën 9:7

De tweede tent spreekt van 
het nieuwe verbond. Daarin
is de heerlijkheid van Jahweh
veel groter dan in de eerste.
Het oude verbond was zwak 
en onnuttig, het was immers 
op het vlees gelegd. Israël had
dat grof en vaak verbroken.
Onder het nieuwe ‘verbond’,
dat in contrast met het oude
genoemd wordt, zal Jahweh 
Zelf dat geven wat het vlees 
onder de zonde niet kon. 
Zijn geest zal Hij in de Israëliet
geven, Zijn onderwijzing in de
harten schrijven. Zo zullen zij
van binnenuit het onderricht 
van Jahweh praktiseren, Hem 
kennen. Hij zegt bij monde van
Jeremia in 31:31-34 ‘Ik zal….
Ik zal…. Ik zal ……’ Dan zal de
Israëliet leren: Jahweh Jirêh,
Hij voorziet in alles.  

bij dit echter, zo toebereid, 
gingen de priesters inderdaad 
voortdurend binnen in de 
eerste tent, de diensten aan 
God voltooiend
           Hebreeën 9:6

De eerste tent is het heilige.
Daarin moesten de Levitische 
priesters dienen. Dat beeldde
het onvolkomene uit. Want in
het heilige der heiligen was 
de aanwezigheid van Jahweh.
Het heilige was nog de weg 
naar Jahweh toe, Die achter 
de tweede voorhang was. En
Hij sprak; Zijn glorieuze heer-
lijkheid was in de tweede tent.
Zoals Hebreeën meldt, zou de
hogepriesterschap in de orde 
van Melchizedek het ware zijn.
In de eerste tent was geen rust,
elke dag herhaling.
Het was volgens het voorbeeld
dat aan Mozes op de berg was
getoond. Er werden diensten 
aan God voltooid, volgens de
patronen van de goddelijke 
dienst van de ^ophemelsen (8:5).
Daarmee werd de weg getoond
naar de heerlijkheid van God, 
zoals de eonen ook de weg tot
de uiteindelijke heerlijkheid van
God vormen. Zolang de eonen 
nog ‘lopen’, is niets compleet.
Ná de eonen is alles compleet: 
God is dan alles in allen!