Opdat wij weten, wat God ons in genade schenkt!

opdat jullie fatsoenlijk 
wandelen ten opzichte van 
hen die buiten zijn, en aan 
niets behoefte hebben
  1 Thessalonicenzen 4:12

Intern zou de gelovige geen
of zo weinig mogelijk een 
belasting zijn voor de ander.
Maar ook extern; natuurlijk 
was de samenleving destijds
anders dan nu. In Nederland
zijn nog steeds sociale voor-
zieningen voor bijvoorbeeld
(tijdelijke) werkloosheid of
arbeidsongeschiktheid. Als 
het nodig is kan daar beroep
op gedaan worden, indien 
het onmogelijk is door werk
in eigen levensonderhoud te
voorzien. Wij zouden voor 
‘de buitenwacht’ óók voor-
beeldig wandelen. 
 

en er eer in te stellen rustig te 
zijn en bezig te zijn met de 
eigen zaken en te werken met
jullie handen, zoals wij jullie 
hebben opgedragen
    1 Thessalonicenzen 4:11

De onderlinge liefdeband in 
Christus is met alle gelovigen.
Deze ekklesia zou daarin veel
meer overvloeien. Dat was de
oproep in vers 10. Dat is altijd
nodig en goed; onderling die 
liefde van Christus uitleven.
Heel praktisch geeft Paulus in
Romeinen 12-15 aanwijzingen.
Dat heeft ook grenzen; het kan
ook een bemoeien met zaken
van de ander worden. Dat is 
niet de bedoeling. Een zekere 
rust en de eigen zaken goed 
behartigen is van belang. We 
zouden opletten de ander, op 
wie we wellicht een beroep 
doen, niet te zwaar te belasten. 
Ook zou ieder voor zichzelf in
inkomen en levensonderhoud 
voorzien. Zo worden gelovigen 
in de plaatselijke ekklesia er 
niet mee belast. Het is aan de
oudsten om opmerkzaam te 
zijn op eventuele nood. 

een gouden reukoffervat 
hebbend en de ark van het 
verbond, overal afgedekt 
met goud, waarin de gouden 
urn is, het manna hebbend, 
en de roede van Aäron, die 
ontkiemd was, en de platen 
van het verbond
          Hebreeën 9:4

Hier wordt opvallend genoeg
gezegd, dat het reukoffervat
in het allerheiligste stond. 
Maar het gouden altaar waar
de reukoffers gebracht waren,
stond wél in het heilige, dat is
duidelijk in Exodus 40:26 te 
lezen. Alles was met goud in
het heilige overdekt. 
Dat verwijst naar heerlijkheid.
Al het hout verwees naar het 
mens-zijn van Jezus Christus,
en het goud naar de Christus
Jezus, de Verheerlijkte Heer 
in en na Zijn opstanding. Het 
reukofferaltaar spreekt van 
een leven vol aanbidding aan
Jahweh, de God en Vader. En
het gebed, de aanbidding, de
voorbede; het is kostbaar in 
de oren en ogen van Vader.
Zijn beantwoorde liefde; het
verheugt Zijn hart.

Na de tweede voorhang is
echter een tent die de heiligen
van de heiligen genoemd
wordt
         Hebreeën 9:3

De heiligen van de heiligen is
parallel aan de eonen van de
eonen. De opbouw, structuur
van de tabernakel loopt gelijk
met die van de eonen. In de
Nederlandse UR is een serie
artikelen ‘Gods woonplaats’
geplaatst (en wordt vervolgd!)
waarin dit aan de orde komt.
De tabernakel is de weg van de
hogepriester eens per jaar tot
naarbinnen in het allerheiligste.
Zo is de weg van alle zondaren
tot het einde van de eonen. De
hogepriester verscheen op Jom
Kipoer voor Jahweh.
Zo zullen alle mensen aan het
einde van de eonen de ultieme
heerlijkheid van Jahweh, de God
van Israël, smaken. God zal dan
alles in allen worden – en altijd
blijven ná de eonen.

Na de tweede voorhang is
echter een tent die de heiligen
van de heiligen genoemd
wordt
         Hebreeën 9:3

Uit de tweede voorhang blijkt
hoezeer Jahweh’s aanwezig
zijn te midden van Zijn volk
afgeschermd was. De wolk-
en vuurkolom (Shekinah), ja,
die leidde het volk door de
wildernis. En was als zodanig
dichtbij. Toch was de afstand
merkbaar. Direct naderen tot
Jahweh was op Jom Kipoer,
één keer per jaar, mogelijk.
En van buitenaf moest dan
de hogepriester, eerst door
de omheining, de voorhof,
de eerste voorhang, dan het
heilige. Daarna de tweede
voorhang. Prachtig, en toch
sprak het ook van afstand.   
Alleen de hogepriester kon
dat doen, mét bloed. Hoe
bijzonder werd uitgebeeld
dat de zondaar later alleen
in, door het kostbare bloed
van Christus tot de Vader in
genade kan naderen!