Opdat wij weten, wat God ons in genade schenkt!

Toereikend voor zo iemand is 
deze berisping, die door het 
merendeel gebeurt
        2 Korinthiërs 2:6

De meesten van de gemeente
hadden afstand genomen van
de zondaar. De berisping van 
de apostel had gewerkt. 
Uit liefde van God dit doen 
wordt soms niet begrepen.
Paulus neemt ook in deze 
brief veel tijd om duidelijk 
te maken dat de liefde van
God bepalend is voor zijn 
handelwijze in deze kwestie.
Zo is het met al wat God in
Zijn plan uitwerkt; uit Zijn
hart van liefde komt alles 
voort. 
 

Indien nu iemand bedroefd
heeft, heeft hij niet mij bedroefd,
maar voor een deel (opdat ik niet
bezwarend zou zijn) jullie allen.
         2 Korinthiërs 2:5

Het gaat Paulus niet om zichzelf
in de eerste plaats. Het gaat om
de mede gelovigen; vooral in
Korinthe. Zo’n ernstige zonde
had ook negatieve uitstraling
naar andere groepen gelovigen.
Nu had zijn hevige vermaning in
de eerste brief goed resultaat
gehad. De brief zou ook verder
rondgaan en de gelovigen tonen
hoe Paulus vanuit de genade van
God zoiets aanspreekt.
En dat is tot op vandaag de dag
zo; laten wij God danken voor
alle aanwijzingen die Hij geeft
door de verlaten apostel.

Want uit veel verdrukking en
beklemming van hart schrijf
ik jullie, onder veel tranen,
niet opdat jullie bedroefd
worden, maar opdat jullie de
liefde kennen die ik
overvloeiender voor jullie heb.
         2 Korinthiërs 2:4

Het ging de apostel aan het
hart, het gedrag in Korinthe
van (sommige) gelovigen was
niet tot eer van de Vader.
De tranen die de apostel had
over de Korinthiërs waren uit
liefde van God in zijn hart.
Hij schrijft (en schreef) ze met
veel verdriet. Liefde van God,
verzoening, die houding had
Paulus naar hen toe. Juist uit
tact, liefde van Christus was
zijn schrijven geboren. Door
Gods geest -in de details ook-
geleid schreef hij. Dat zouden
zij beseffen. Hij wilde ze geen
pijn doen, niet bedroefd doen
zijn, want dat kon hun vreugde
over de genade van God doen
verminderen.