Opdat wij weten, wat God ons in genade schenkt!

Wij dan, broeders, vrijmoedig-
heid hebbend tot de ingang 
van de heilige plaatsen in het 

bloed van Jezus
       Hebreeën 10:19

Wat uitgebreid betoogd is in
deze brief, wordt duidelijk in
dit vers uitgesproken. De Heer
is Zelf de hemelen doorgegaan
met Zijn bloed, tot de Vader.
Daarom is de ingang in wat in
deze brief als ^ophemelse heilige
plaatsen is genoemd, vrij voor
de gelovige. Geen priesters of
levieten meer nodig. De offers
en naderingsgeschenken zijn 
wat dit betreft overbodig. De 
gelovige uit Israël kan Hem in
gebed naderen, rechtstreeks. 
Dat moet voor de zonen van 
Israël verbazend zijn geweest
als ze dit hoorden. Hier gaat 
het vooral om het naderen tot,
en dat is op zich al geweldig. 
De diepe geestelijke betekenis 
is bij Paulus in zijn brieven te 
lezen. In Hebreeën klinkt niet:
gerechtvaardigd om niet in Zijn 
genade, door de vrijkoping die 
in Christus Jezus is.  
Als lezers die Paulus’ evangelie 
horen, hebben wij dit – en meer
verschillen – voor ogen.

Waar er echter vergeving is
van deze dingen, is er geen
naderingsgeschenk meer
aangaande de zonde
           Hebreeën 10:18

Nu is vergeving voor Israëls
zonen definitiever; het is nu
gebaseerd op het bloed van
Christus. In de periode van
Handelingen kreeg Israël op-
nieuw het koninkrijk ‘aange-
boden’. De Heer Jezus bad
immers aan het kruis om
vergeving voor Zijn volk, God
schonk dat. Na Zijn dood en
opstanding zijn geen andere
naderingsgeschenken meer
nodig. Israël zal toch opnieuw
de offerdienst instellen als de
tempel ‘op de heilige plaats’
gebouwd is. Dat is, geestelijk
gezien, in ongeloof.
In Joods-orthodoxe geledingen
erkent men Jezus niet als het
ware Offer. Het tempelinstituut
is daarom heel hard bezig het
grote verlangen naar herbouw
van de tempel te realiseren. In
feite is alles daarvoor gereed.
Paulus meldt dat de wetteloze
zich zal situeren in de tempel,
en de aanbidding zal door hem
opgeëist worden. Hij zal offer
en ritueel stopzetten, zo geeft
Daniël aan. Pas na 1290 dagen
zal dat hervat worden.     

‘Mijn wetten op hun harten 
gevend, en op hun denkver-
mogen zal Ik ze opschrijven
En aan hun zonden en hun
wetteloosheden zal Ik in
geen geval nog herinnerd
worden.’
     Hebreeën 10:16^b,17

Het nieuwe verbond, wat God
met Israël en Juda in het rijk
van Zijn Gezalfde Jezus sluit,  
ziet er zo uit. God zal dan Zijn
onderwijs in de harten van de
zonen van Israël schrijven. In
hun denken zal de eer van hun
God, Jahweh, en Zijn Zoon de
Heer Jezus Christus, centraal
zijn. De wetteloosheden heeft
Hij dan door Christus van hen
weggenomen; Paulus schrijft:

“Hij Die bergt zal aankomen
uit Sion, Hij zal de oneerbiedig-
heden afkeren van Jakob.
En dit is het verbond van Mij
met hen, wanneer Ik hun
zonden zou afhakken.”
        Romeinen 11:26^b,27

Op grond van het kostbare
bloed van Christus, zal God
hun zonden en krenkingen
niet meer herinneren. In de
komende eon zal Israël het   
volk zijn zoals God bedoelde.
Als koningen en priesters zal
hun functie zijn: de natiën tot
onderschikking brengen aan
de Gezalfde Jezus, hun Heer.
In de laatste eon zullen zij als
koningen de natiën regeren.
 

Davids Psalmen zijn rijk van inhoud,
veel emotie, ook de omstandigheden
zijn soms bekend waaronder hij ze
schreef. Hij werd volgens 2Sam.15-18
achterna gezeten door Absalom, zijn
zoon. In die periode kwam Psalm 3
tot stand. Presentatie is HIER om te
downloaden of te zien in de browser.
Naluisteren: HIER

Maar wanneer zij ook maar
zouden zeggen: “vrede en
zekerheid”, dan is onvermoed
voor hen totale ineenstorting
aanstaande, evenals smart de
zwangere, en in geen geval
zouden zij ontsnappen.
    1 Thessalonicenzen 5:3

Paulus vergelijkt met de smart
(pijn) die een zwangere over-
komt wanneer de geboorte
zich aandient. Het begint met
lichte, later de hevige weeën.
Het onverwachte dat ineens
de pijn daar is, is aan de orde
wanneer de mensheid denkt
het voor elkaar te hebben.
Onvermoed; juist als klanken
van ‘vrede en zekerheid’ de
wereld, het Midden-Oosten
beheersen; dán is de totale in-
eenstorting aan de orde.
Dit lijkt parallel te zijn aan wat
Johannes op Patmos zag: eerst
komt ‘de ruiter op het witte
paard’ ^Ope.6:1,2 die vrede brengt.
Strijd, oorlog; paarden spreken
ervan.

het paard wordt gereedge-
maakt voor de strijd; en de
overwinning is van Jahweh
          Spreuken 21:31

Aan de ruiter op het witte
paard was een krans (kroon)
gegeven. Tevoren was dus
de overwinning zeker, zonder
letterlijk bloedige strijd.
God had de krans gegeven; de
overwinning is van Jahweh.
Vervolgens komt ‘de ruiter op
het rode paard’; vrede gaat
weg. Overal zal oorlog, strijd,
zijn. De gevolgen daarvan zijn
beschreven onder de zwarte
en grauwe (vale) paard.
Die drie beschrijven de totale
ineenstorting van het huidige
systeem (wereld).
Dit is niet het einde; het toont
de stappen op weg naar de
komst van Jezus Christus!