Opdat wij weten, wat God ons in genade schenkt!

van het onderwijs van dopen
naast het opleggen van
handen, naast de opstanding
van doden en het vonnis
gedurende de eonen
             Hebreeën 6:2

Naast de bekering (anders
gaan denken) en geloof in
God (dat Hij is), noemt de
schrijver hier onderwijs van
dopen. Petrus verkondigde
dat op Pinksteren. Doop in
water was fundamenteel in
het evangelie, goed nieuws,
van het koninkrijk. Het was
zelfs voorwaarde waarop
men heilige geest ontving.
Paulus noemt de doop in
water niet als fundament
in zijn evangelie. Wij lezen
eerder in 1 Kor.1:17 dat hij
niet gezonden was om (in
water) te dopen, maar om
evangelie te verkondigen.
En dat niet met wijsheid van
woorden, om niet het kruis
van Christus inhoudsloos te
maken.  

Daarom, verlaten wij het
woord van het begin van
de Christus, opdat wij tot
de rijpheid gebracht
worden (niet weer het
fundament neerwerpend:
van bekering van dode
werken en geloof in God
          Hebreeën 6:1

Tweede is: geloof in (op) God.
Lees Tenach; men vertrouwde
op Jahweh, althans sommigen
binnen Israël. Incidenteel lees
je van iemand uit een ander
volk die heil zocht bij de God
van Israël. Dat is elementair,
en men leerde al van jongs af
dé belijdenis, dat Jahweh hun
Elohim één is, de ENE is.
Het vertrouwen op Hem, dat
was de basis. Nochtans vielen
velen in de wildernis: geen of
weinig vertrouwen in Hem,
zoals te lezen in Hebreeën 3
en 4. Op God bouwen, heel
je leven in Zijn hand weten;
in Israël was een beweging
op gang gekomen sedert de
inzet van de apostelen vanaf
Pinksteren (Han.2).
In alle fasen van Gods plan
geldt: vertrouw God en Zijn
zegen zul je ervaren.  

Daarom, verlaten wij het
woord van het begin van
de Christus, opdat wij tot
de rijpheid gebracht
worden (niet weer het
fundament neerwerpend:
van bekering van dode
werken en geloof in God
          Hebreeën 6:1

6 funderende ‘stenen’ zijn
hier genoemd.
Eerste is: bekering van dode
werken. Dat gold zeker Israël,
waar de door God ingestelde
eredienst verworden was tot
inspanning om rechtvaardig
voor God te zijn.
Paulus spreekt in zijn brieven
daar regelmatig over. Als het
leven, de geest van God, daar
niet is, ontbreekt, dan is het
doods, dor. Israël werd door
Johannes én de Heer Zelf op-
geroepen anders te denken;
metanoia (het Griekse) heeft
die betekenis.
In Mattheüs 3:2; 4:17 klinkt
die dringende roep, de stem
in de wildernis. Het hele volk
veranderde niet; men wees
Hem, de Heer Jezus, als de
Messias af.