Opdat wij weten, wat God ons in genade schenkt!

Nu echter Timotheüs van 
jullie naar ons toe gekomen 
is en ons de goede boodschap 
bracht van jullie geloof en 
jullie liefde – en dat jullie een 
goede herinnering aan ons 
hebben, altijd ernaar 
verlangend ons te zien, net 
als ook wij jullie    
   1 Thessalonicenzen 3:6

Timotheüs ‘evangeliseerde’
over het geloof en de liefde 
van hen. Daar was Paulus
heel verheugd over. Toch is
hier niet iets gezegd over
de verwachting, terwijl dat
in 1:1-5 wél genoemd werd.
Soms is het spannend als er
berichtgeving moet komen.
Hier meldde Timotheüs fijne
dingen over de ekklesia daar.
Wellicht beluisterde Paulus 
daarin ook dat e.e.a. ontbrak.
Misschien waren er allerlei
vragen naar aanleiding van
het gesprokene. 
In deze brief lazen wij in 1:10
al een hint, dat zij (en wij) de
Zoon verbeiden, Die uit de
hemelen zal komen om hen
(en ons) te bergen, precies 
op tijd.  

Los van alle tegenspraak 
echter, is de mindere 
gezegend door de betere
          Hebreeën 7:7

De begunstiging (zegen) zal
altijd van de betere naar de
mindere gaan. Dit principe 
geldt bij de eerstgeborene;
die krijgt de vaderlijke zegen.
In Genesis lees je van tijd tot
tijd, dat niet de eerstgeboren
zoon de zegen krijgt. Izaäk,
Jakob, Juda, Efraïm; dat zijn 
sprekende voorbeelden.
Natuurlijk komt alle zegen
van God, alles is uit Hem.
Dit is weer zo’n waarheid in
de Schrift, geen tegenspraak 
(Grieks: antilogia = in plaats 
van spreking) duldt. 
Indien wij voor anderen ‘tot
zegen’ kunnen zijn, dan is 
dat uit God. Gods geest die 
in ons werkt, zorgt ervoor,
dat wij geduldig, barmhartig
en zachtmoedig kunnen zijn.

Hij echter die niet uit hun 
geslacht gekomen is, heeft 
van Abraham tienden geïnd, 
en heeft hem die de beloften
had gezegend
         Hebreeën 7:6

Melchizedek was hoger dan 
Abram; hij was toen priester 
en koning namens EL Eljon,
God, de Allerhoogste.
Daarom werd Abram door
hem gezegend; Abram gaf 
hem tienden. Melchizedek
wist dat de voorname, rijke
Abram, beloften mee had 
gekregen van EL Eljon.
Daarom bracht hij brood en
wijn toen Abram na grote 
overwinning terugkeerde.
Abram had geen buit mee-
genomen, want hij wist dat 
Jahweh hem de zege had 
geschonken (Gen.14:22-24).
Het loon en het schild voor
Abram was echter Jahweh 
Zelf (Gen.15:1), zo hoorde
hij uit Zijn mond. 
En is dat voor ons ook niet
zo? Het loon dat mogelijk 
ons gegeven wordt bij het
erepodium, is van Christus.
Hij gaf de kracht, leven en 
alles om te kunnen doen 
wat Hij wilde. En het schild
van geloof is ook uit Hem;
God geeft dat immers!

En inderdaad, zij die uit de 
zonen van Levi het 
priesterambt ontvangen,
hebben een gebod om 
tienden te innen van het 
volk naar de wet, dat is, 
van hun broeders, ook 
al zijn zij gekomen uit de 
lende van Abraham
        Hebreeën 7:5

Levi was in de lende van de
aartsvader, en zo gezien gaf
Levi de tienden. Melchizedek
kon die innen, gelet op zijn
positie. Daaruit is zichtbaar,
dat deze koning-priester wel
een type moet zijn van Hem,
Die komen zou. 
Volgens de wet in Numeri 18:
21-29; Deuteronomium 12:17-
19; 14:22-29 moest Israël de
heffingen opbrengen. Er was
ook een 3-jaarlijkse; dat werd 
opgeslagen als voorraad voor
ook de minder bedeelden en
‘vreemdelingen in de poort’. 
Binnen de agrarische samen-
leving van Israël was dat heel 
logisch, zeer sociaal. Hierin zie 
je de liefde van Jahweh weer 
uitkomen. In de Schrift klinkt
steeds dat men zou omzien
naar de wees en de weduwe,
de zwakkeren. 

En inderdaad, zij die uit de 
zonen van Levi het 
priesterambt ontvangen,
hebben een gebod om 
tienden te innen van het 
volk naar de wet, dat is, 
van hun broeders, ook 
al zijn zij gekomen uit de 
lende van Abraham
        Hebreeën 7:5

Nakomelingen van Levi naar
het vlees konden priesters 
zijn. Uit Aäron kwamen de 
hogepriesters, zoals Eleazar.
Naar het vlees kon de Heer
Jezus geen (hoge)priester 
zijn. Abram gaf tienden aan
Melchizedek. Later stelde 
Jahweh voor Israël in, dat 
zij tienden moesten geven 
van de opbrengsten van het
land. De levieten inden deze
heffing, zodat zij zelf ervan 
konden leven. Dit voorschrift
was aan Israël gegeven; men 
moest dat toepassen. Door
de farizeeën werd daar strikt
de hand aan gehouden. 
In menige christelijke groep 
wordt het geven van tienden
als (dwingende) richtlijn uit 
de Bijbel aangegeven. Voor
het lichaam van Christus is 
er geen enkele richtlijn of 
voorschrift voor het geven 
ingesteld. Dat harmonieert 
met overstromende genade,
waarin iedereen volkomen
vrij is om wel/niet te geven.
Als er al ‘een werk’ bezig is
binnen gelovigen, dan zou
dat in geloof zijn, met het 
vertrouwen op de Heer, dat
Hij zal voorzien in wat nodig 
is.