Opdat wij weten, wat God ons in genade schenkt!

En de heilige geest echter 
getuigt tot ons, want na het
te hebben uitgesproken:
” ‘Dit is het verbond welke Ik 
zal sluiten met hen na die 
dagen.’ zegt de Heer…’
  Hebreeën 10:15,16^a

Hier blijkt eens te meer hoe
de Schrift God-geademd is en
betrouwbaar overgeleverd.
De heilige geest getuigt!
Opnieuw citeert de schrijver
uit Jeremia 31, in 8:8-12 was
ook Jeremia 31:31-34 aan de
orde. De zonen van Israël, in
de Handelingentijd, zouden
beseffen wat de grote zegen
van het nieuwe verbond is.
De ‘Ik zal’ uitspraken zeggen
in feite dat het niet langer in
de kern een verbond is.
Jahweh, de God van Israël,
HIJ zal de geest in hen geven.
Elohim (vaak door orthodoxen
‘haShem’ genoemd) vraagt in
het komende koninkrijk hun
gehoorzaamheid. Maar Hij zal
Zelf dat bewerken, de heilige
geest op/in hen zal dat doen.
In de 1000 jaren ziet Ezechiël
offers die gebracht worden,
sabbatten die Israël dan nog
steeds in acht neemt.  
Zo kan er nog van ‘verbond’
gesproken worden, maar dat
is dan stijlfiguur geworden.  

Want door één naderings-
geschenk heeft Hij hen die 
geheiligd worden volmaakt
tot in het volkomene.
        Hebreeën 10:14

Nu Hij zelf eenmalig, eens
voor altijd het volkomen
Offer, naderingsgeschenk,
bracht, kan Hij anderen die
Hij roept brengen tot wat
volkomen is. De heiligen uit
Israël zullen door Hem dat
ervaren in de komende twee
eonen. In de komende eon
treedt Christus op als groot
Hogepriester en Koning naar
de orde van Melchizedek.
Na de komende eon, die iets
langer dan 1000 jaar duurt,
zal Zijn hogepriesterschap in
en voor Israël en de natiën
tot volledige rijpheid komen.
Daarna, op de nieuwe aarde,
zal Hij als de Zoon van God,
verzoening brengen aan alle
natiën; Israël eerst, en via de
regering die zij uitoefenen,
ook de natiën.
De genadetijd waar wij nu in
leven is geestelijk gezien een
‘vooraf’. Op de nieuwe aarde
zal het weer de verzoening
van de wereld zijn. De natiën
groeien dan toe naar de grote
voltooiing. Als ook die laatste
eon (de 5^e) tot volle rijpheid is
gegroeid zal de tweede dood
buiten werking gesteld worden.   

voor het overige wachtend tot 
Zijn vijanden tot voetbank
van Zijn voeten geplaatst
zouden worden
Hebreeën 10:13

Het is nu wachttijd voor de
Zoon van God. Zijn offer
was mogelijk omdat Vader
voor Hem een lichaam had
toebereid. Zijn offer; eens
voor altijd gebracht, hoeft
en kán niet herhaald worden.
God zal, als de grote Plaatser,
alle vijanden tot voetbank
van Christus’ voeten plaatsen.
Voetbank is beeldspraak voor
iets dat ondergeschikt is aan
Degene Die de voeten erop
plaatst. De schrijver citeert
hier Psalm 110, dat vaker is
aangehaald in de Griekse
Schrift. Het laat zien, dat de
Psalm spreekt van Messias
Jezus, de Zoon van God, Die
vijandige volkeren overwint.
Hij zal als Jahweh van de
legermachten uittrekken om
Israëls vijanden te verslaan.
De overwonnen natiën; zij
zullen Soekot meevieren, en
dan wel verplicht, in de 1000
jaren die aanstaande zijn.
Zo spreekt Zacharia daarvan,
maar ook andere profeten.

Deze echter, één offer voor 
de zonden brengend, gaat 
tot in het definitieve zitten 
aan de rechterhand van de 
God 
         Hebreeën 10:12

De Zoon bracht Zelf, als de
grote Hogepriester naar de
orde van Melchizedek hét 
offer voor de zonden. Hij is
gezeten aan Gods rechter-
hand; Zijn werk is definitief,
of volkomen, volmaakt, en 
draagt door alles heen. Dat
betekent voor de gelovigen,
dat geen offeranden meer 
gebracht hoeven te worden.
Zijn offer draagt gelovigen, 
door de komende eonen tot
voorbij het einde ervan.
Dat betekent rust voor de
gelovigen uit Israël. De ware
sabbat is in feite geestelijk 
gezien al feit. Israël zal dat 
pas op de nieuwe aarde in 
volkomenheid gaan beseffen.
God geve, dat wij als leden 
van het lichaam van Christus 
in de genade van God rusten.

En iedere hogepriester staat
inderdaad iedere dag, zijn 
bediening uitoefenend en 
vaak dezelfde offers brengend 
die nimmer zonden kunnen 
wegnemen   
        Hebreeën 10:11

De tegenstelling met: eens
voor altijd is duidelijk. 
De offers herhalen wijst op
het niet definitief wegnemen 
van de zonden. Hogepriester
was een type van de Ware; 
de offers waren schaduwen 
van het Ware. In het heilige 
werd voortdurend dagelijks 
dienst gedaan; er was geen 
rust. Er was wel een tafel, 
maar geen stoel of ligbed. 
De priesters moesten steeds
doorgaan met dienstwerk. 
Onder de wet levend, was  
nooit echte rust mogelijk. 
Met eigen inzet wilde Israël
eigen rechtvaardigheid vesti-
gen. Rechtvaardigheid van 
God wordt toegerekend op
grond van het geloof van
Christus, in genade.
Gods genade betekent het 
einde van de werken en het 
begin van de ware rust. 
In Hebreeën 3 en 4 was al
gezegd: ze zouden ingaan in 
de rust van het geloof.