Opdat wij weten, wat God ons in genade schenkt!

Want onberouwelijk zijn de 
genadegaven en de roeping 
van God. 
      Romeinen 11:29

Dit geldt voor Israël, maar ook
voor ons als leden van het 
lichaam van Christus. Paulus 
merkt dit op in die bijzondere
hoofdstukken (Rom.9-11) als
het om Israël en de natiën gaat.
De uitverkiezing van het volk
Israël blijft staan, ondanks hun 
verharding, hun ongeloof. 
Vooruitkijkend in 2026; het zal
in de wereld uiterst onrustig 
blijven. Mensen zullen angstig
zijn voor al wat op hen af komt. 
Ook onze uitverkiezing blijft, in
de genade van God, staan.
God zelf staat daar garant voor
en door Zijn geliefde Zoon zal
Hij ons eerst ‘binnenhalen’ als
rijke oogst (een ‘eerstelinggarf’)
van Zijn unieke werk; Zijn diep
lijden, kruisdood en opstanding!
Daarom rijk en verwachtingsvol
2026 toegewenst, door Hem, 
Die ons bovenmate liefheeft.  

Want levend is het woord van 
God, en werkzaam en scherper 
dan ieder tweesnijdend zwaard, 
en dringt door tot verdeling 
van ziel en geest, van zowel 
verbindingen als merg, en is 
een scheidsman van de 
overleggingen en gedachten 
van het hart.
            Hebreeën 4:12

Dit bijzondere woord vraagt 
als eerste in dit nieuwe jaar 
onze aandacht. Het woord van 
God is levend en geeft het leven
van de geest van God door. 
Het vlees doet geen nut als het 
om de levendmakende kracht 
van Zijn woord gaat (Joh.6:63).
Geloof of vertrouwen is Gods 
geschenk aan elke gelovige. In
Zijn woorden zit vitaliserende 
kracht; ze zijn uitstekend tot 
opbouw, aanspreken, troost, 
opvoeding in de gerechtigheid.
Heel het woord van God doet
dat; specifiek zijn de brieven 
van Paulus voor het lichaam 
van Christus bedoeld. Laten 
wij dit ter harte nemen, eruit 
leven in 2026. 
 

Laten wij ons dan beijveren 
om dat ophouden in te gaan,
opdat niemand zou vallen
in dit voorbeeld van 
ongehoorzaamheid
        Hebreeën 4:11

Het lijkt tegenstrijdig; oproep
om je te beijveren in te gaan
in het ophouden, een vrij sterk 
woord, dat in het Grieks ons 
woord ‘pauze’ bevat. Toch is 
het zo, dat de Hebreeën deze
roep twee hoofdstukken lang
te horen krijgen.
Loslaten van een zelfgerichte
leefstijl kan moeite kosten, je
moet je losmaken uit bepaalde 
(ver)banden. De Heer wijst die 
weg. Wat kost je veel energie? 
De weg van het eigen willen en 
kunnen, wat in Paulus’ brieven 
als het vlees wordt benoemd.
Voor de Hebreeën was dit een
religieuze leefstijl. En waar het
gelovigen betreft, kon er nog 
het nodige aan hen kleven uit
het vruchteloze gedrag, dat
door hun vaders doorgegeven 
was (1Petr.1:18). 
De waarschuwing is ernstig, 
want ongeloof leidt vrij zeker
tot ongehoorzaamheid. Laten 
wij dan Romeinen 6 -God geve 
het- opvolgen in navolging van
de apostel van de natiën. 

Want wie binnengekomen is
in Zijn ophouden houdt ook
zelf op van zijn werken, even-
als God van Zijn eigen.
           Hebreeën 4:10

De Heer Jezus riep Zijn volk
toe, dat zij Zijn juk op zich
zouden nemen en dat waar
zij onder gejukt gingen, af
zouden leggen.
Want dat maakte hen, onder
al de geboden en verboden,
vermoeid en beladen.
Voor Israëlieten een harde
noot om te kraken. In het
christendom dat ontstond
na de ‘apostolische’ tijd,
sloop ‘werken voor God’ of
‘presteren voor de Heer’ er-
in. Dat was onder de Galaten
merkbaar; Paulus reageerde
daar scherp op.
De schrijver wijst op het nu
ophouden of stoppen waar
Israël destijds niet aan toe
kwam – en nog steeds niet.
Israël zou ophouden met het
steeds eigen werken, doen,
bezig te zijn. Laten wij deze
aansporing ter harte nemen,
als ook wij -ongemerkt- zelf
allerlei dingen zouden doen
die de Heer niet bedoelt.  

Dus blijft er een sabbatsviering
over voor het volk van God
          Hebreeën 4:9

Andere vertalingen geven ‘rust’,
en identificeren de zevende dag
daarmee. Het gaat echter om
‘stoppen’, ‘ophouden’ met werk.
In de traditie van het judaïsme
wordt de sabbat gezien als een
koningin, en wordt als zodanig
binnengehaald op vrijdagavond.
De ware sabbat komt wanneer
de Messias Jezus Zijn volk Israël
verlost van de vijanden.
Dan is het de 7^e dag; de dag van
Jahweh die ± 1000 jaar duurt.
‘Het volk van God’ is ook hier in
Hebreeën Israël, niet het lichaam
van Christus. Wij zijn gered door
het geloof van Jezus Christus; en
wij leven in het ware ‘stoppen’
van het geloof. Geen enkele dag
staat boven de andere voor ons;
religie geldt niet, alleen Christus.