Opdat wij weten, wat God ons in genade schenkt!

Daarom, verlaten wij het
woord van het begin van
de Christus, opdat wij tot
de rijpheid gebracht
worden (niet weer het
fundament neerwerpend:
van bekering van dode
werken en geloof in God
          Hebreeën 6:1

6 funderende ‘stenen’ zijn
hier genoemd.
Eerste is: bekering van dode
werken. Dat gold zeker Israël,
waar de door God ingestelde
eredienst verworden was tot
inspanning om rechtvaardig
voor God te zijn.
Paulus spreekt in zijn brieven
daar regelmatig over. Als het
leven, de geest van God, daar
niet is, ontbreekt, dan is het
doods, dor. Israël werd door
Johannes én de Heer Zelf op-
geroepen anders te denken;
metanoia (het Griekse) heeft
die betekenis.
In Mattheüs 3:2; 4:17 klinkt
die dringende roep, de stem
in de wildernis. Het hele volk
veranderde niet; men wees
Hem, de Heer Jezus, als de
Messias af.  

Daarom, verlaten wij het
woord van het begin van
de Christus, opdat wij tot
de rijpheid gebracht
worden (niet weer het
fundament neerwerpend:
van bekering van dode
werken en geloof in God
          Hebreeën 6:1

De tegenstelling in de vorige
verzen was onmondigen en
gerijpten (volwassenen). De
onmondigen bleven bij melk
hangen. De schrijver van de
brief geeft aansporing om
verder te gaan. Volwassenen
hoeven dat niet te horen, in
de tijd zijn zij gegroeid in het
geloof. De gelovigen uit het
volk Israël moeten verder,
en zo niet, dan komen in dit
6^e hoofdstuk consequenties
naar voren.  
Begin(selen) van het woord
van de Messias Jezus waren
verkondigd. De 6 aspecten
in 6:1b-3 zijn als funderende
‘stenen’; zij waren door de
wegvallende Israëlieten in
hun ongeloof neergeworpen.
Zij waren in de tijd niet
gegroeid op deze fundering,
maar zij wierpen die neer in
ongeloof. Zij zullen geen deel
hebben aan het koninkrijk van
Jezus Christus op aarde.

Want júllie, broeders, werden
navolgers van de uitgeroepen
gemeenten van God, die in
Judea zijn, in Christus Jezus,
omdat ook júllie hetzelfde
leden door jullie eigen stam-
genoten, zoals ook zij door
de Joden
     1 Thessalonicenzen 2:14

Het woord ekklesia betekent
uitgeroepene. Gods roep klinkt
doorheen heel de Schrift. In de
dagen van Paulus betekende
die term: volksvergadering, dat
wil zeggen, er wordt een oproep
gedaan (zoals Demetrius dat in
Efeze deed, Hand.19) en zij, die
dan samenkomen, vergaderen
uit het volk noemt men om die
reden zo. Wat het echter naar
het woord is, is: uitgeroepen uit
een omgeving, een groep, volk,
stad, familie, et cetera.
De Israëlieten in de wildernis
(Han.7:38); ook dat was een
ekklesia, een uitroeping. Zoals
Jahweh zegt: Ik heb Mijn zoon
uit Egypte geroepen (Hos.11:1).
De groepen die Gods evangelie
hoorden en geloofden, waren in
Judea ekklesia’s. Het lichaam van
Christus is één ekklesia. Dus dit
begrip is van toepassing op het
geheel én op kleine plaatselijke
groepen gelovigen. Wat mogen
wij dankbaar zijn, dat wij ook
geroepen werden door Vader!