Opdat wij weten, wat God ons in genade schenkt!

niet onze eigen opzameling
verlatend, zoals de gewoonte 
van sommigen is, maar aan-
sprekend, en dat nog zoveel
meer naarmate jullie de dag 
zien naderen
           Hebreeën 10:25

Het is fijn elkaar rondom het
woord van God te ontmoeten.
Het is in deze tijd van genade
echter geen verplichting. 
De opzameling kan, gelet op 
het tekstverband, wijzen naar
de vrije toegang tot de heilige
plaatsen, boven, nu de weg 
tot God vrij is door het bloed
van Jezus (10:19-22). Dat de
gelovigen uit Israël die weg 
van in gebed naderen niet los
zouden laten is belangrijk. 
In de dagen van Handelingen 
vielen heel wat gelovigen uit 
Israël weg of terug omdat het
verwachte aardse koninkrijk 
van de Messias Jezus uitbleef.
In 6:4-8 was er al een ernstig 
woord aan gewijd. In deze lijn
van de besnijdenis was wél 
‘afval van heiligen’ mogelijk.
Daarom gaat de schrijver hen 
weer indringend aanspreken. 
In dat licht zouden wij het nu
volgende gedeelte verstaan, 
en het begin van hoofdstuk 11
spreken daar ook van.

Want zij die dommelen,
dommelen ‘s nachts en zij die
dronken raken, zijn ’s nachts
dronken. Maar wij, die van de
dag zijn, zijn nuchter,
aandoend het pantser van
geloof en liefde en als helm
de verwachting van redding
1 Thessalonicenzen 5:7,8

‘Dronken zijn’; in het dagelijks
leven is alcohol vaak oorzaak,
en men weet niet meer wat
men doet of waar men is.
Geestelijk dronken zijn kan
ook, en ook dan zijn dezelfde
verschijnselen merkbaar.
Daarom is ontnuchtering, in
het geval van geloof, door
Gods woord, noodzakelijk. In
het evangelie van Paulus is
de waarheid voor vandaag
beschreven. Dat ontnuchtert,
haalt je uit je geestelijke roes
waarin je was/bent. Bedenk
dat in samenkomsten waar
‘de bovennatuurlijke gaven’
een rol spelen, nuchterheid
nogal eens ontbreekt. Wie de
lijn van de Schrift volgt, zal in
de brieven van Paulus lezen,
dat de ‘gaven van de geest’
zoals genezingen, spreken in
tongen, profeteren, aparte
kennis en zo voorts, niet in
deze tijd bedoeld zijn. Straks
zijn wij weg (1Thes.4:16,17)
en gaat het evangelie van het
koninkrijk weer functioneren
met tekenen en wonderen.

Dus laten wij dan niet dommelen 
zoals ook de overigen, maar 
laten wij waken en nuchter zijn.
    1 Thessalonicenzen 5:6

Voor de gelovige nu is er altijd
het risico van dommelen. Ja, je
bent je bewust dat de Heer zal
komen, maar wanneer? Soms
roept men ‘dat het nog wel 100
jaar kan duren’. En dan komt: 
‘het is wel vaker crisis geweest;
het ging altijd weer voorbij’.
Of: ‘het zal allemaal zo’n vaart 
niet lopen’. Kreten, die snel tot 
geestelijk indommelen kunnen 
leiden. Paulus zegt iets anders: 
laten wij waken en nuchter zijn. 
Wij zijn zonen van het licht en 
van de dag, we laten ons niet 
in een (geestelijke) roes bren-
gen. We zijn wakker en alert en 
letten goed op wat (geestelijk) 
gebeurt. Velen denken, menen, 
‘dat het hun tijd wel zal duren’. 
Ze gaan mee met de tijdgeest 
en drijven mee -in een roes- 
naar de ‘nieuwe tijd’, ‘nieuwe 
wereld’ die voorgespiegeld 
wordt – maar zonder Christus, 
zonder God. 
Laten wij onze harten en onze
gedachten richten op Christus
Jezus, wakend en nuchter. 

niet onze eigen opzameling
verlatend, zoals de gewoonte 
van sommigen is, maar aan-
sprekend, en dat nog zoveel
meer naarmate jullie de dag 
zien naderen
           Hebreeën 10:25

Geeft de schrijver hier een 
hint met: opzameling? Het 
is het woord dat Paulus in 
2Thessalonicenzen 2:1 heeft
genoteerd: episunagogê.
Mogelijk verwijst dat naar 1
Thessalonicenzen 4:16,17.
Dat de schrijver oproept om
elkaar te ontmoeten, mag zo
zijn. Maar hieraan kun je niet
een oproep ontlenen om de
gelovigen nu te verplichten 
zondagse bijeenkomsten bij
te wonen. In deze tijd roept
de Heer Zelf en geeft Hij het
verlangen in het hart om het
woord van God te horen en
er (als het kan) fysiek bij te 
zijn. Bovendien gaat het hier
bij ‘de dag’ om de dag van 
de Heer die voor Israël en de
volkeren aanstaande is, zie
ook 10:37.

En mogen we op elkaar acht
geven tot prikkeling van liefde
en van uitstekende werken
        Hebreeën 10:24

Nu is de drieslag aangegeven,
waar ook Paulus in 1Korinthiërs
en andere brieven van spreekt.
Geloof (:22), verwachting (:23)
en nu liefde (:24). Zo zien we,
dat de schrijver bezig is gelovige
zonen van Israël te wijzen naar
wat Paulus verkondigt. We zien
in 3:1 de ^ophemelse roeping, en
er is gewezen op de verwachting
die zij voor ogen mogen hebben
(6:17-19). De schrijver heeft ook
gewezen op de goddelijke dienst
van de ^ophemelsen (8:5). Daarbij
is opgemerkt, dat de tabernakel
en de daarbij horende dienst naar
het ^ophemelse voorbeeld zou zijn
dat aan Mozes getoond was.
De agapê liefde zou ook voor hen
maatstaf zijn, de geest zou dat in
hen uitwerken. Daarmee ook de
uitstekende werken die horen bij
zo’n verwachting en roeping.
Dat is een heel andere sfeer dan
de rituelen en verplichtingen in
het oude verbond. In Hebreeën
is merkbaar genade aanwezig.
De overstromende rijkdom van
Gods genade is echter bij Paulus
te lezen in Romeinen en Efeziërs.